آخرین اخبار:
کد خبر : ۹۱۲۷۵
۱۶:۰۸

۱۳۸۶/۱۱/۱۷
محمدرضا حاجي

مادر جان!

مجتبي حاجي



مادر جان! پس از مدتها، اين ماه دو نامه، يكي از مصطفي و يكي از شما با خط مباركتان داشتم كه، تسلي خاطر براي فرزند ماتم زدۀ شما شد. مادرجان!، اگر از احوال فرزند يتيمت بخواهي، به شكر خدا خوب هستم و به دعاگويي مشغول مي‏باشم. الآن كه اين نامه را مي‏نويسم، اسرا در حال و هواي ديگري به سر مي‏برند؛ تا حالا اسارت با همه سختي‏هايش، با ياد خدا و ياد چهرۀ او صفايي داشت؛ آره صفا داشت، ولي حالا ديگر آن صفا را ندارد. هرگز فكر نمي‏كردم چنين روزي را بتوانم تحمل كنم، ولي خواست خدا بود و ما همه به رضاي او راضي هستيم. با همه دشواري و طاقت فرسايي آن، اميدوارم كه خداي مهربان لياقت غلامي او را به ما بدهد. (12/4/68)
نويسم خود بهتر از من مي‏دانيد كه، همۀ ما آرزو داشتيم كه مرده بوديم و اين روزها را نمي‏ديديم. بابا!، اين هفت سال اسارت به ياد زيارت او بسيار ساده گذشت و بايد اسارتمان را از امروز حساب كنيم. نمي‏خواهم به ناراحتي شما بيفزايم؛ چون مي‏دانم خود، در درياي غم شناوريد.

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه