محمدرضا حاجي
مادر جان!
مجتبي حاجي

مادر جان! پس از مدتها، اين ماه دو نامه، يكي از مصطفي و يكي از شما با خط مباركتان داشتم كه، تسلي خاطر براي فرزند ماتم زدۀ شما شد. مادرجان!، اگر از احوال فرزند يتيمت بخواهي، به شكر خدا خوب هستم و به دعاگويي مشغول ميباشم. الآن كه اين نامه را مينويسم، اسرا در حال و هواي ديگري به سر ميبرند؛ تا حالا اسارت با همه سختيهايش، با ياد خدا و ياد چهرۀ او صفايي داشت؛ آره صفا داشت، ولي حالا ديگر آن صفا را ندارد. هرگز فكر نميكردم چنين روزي را بتوانم تحمل كنم، ولي خواست خدا بود و ما همه به رضاي او راضي هستيم. با همه دشواري و طاقت فرسايي آن، اميدوارم كه خداي مهربان لياقت غلامي او را به ما بدهد. (12/4/68)
نويسم خود بهتر از من ميدانيد كه، همۀ ما آرزو داشتيم كه مرده بوديم و اين روزها را نميديديم. بابا!، اين هفت سال اسارت به ياد زيارت او بسيار ساده گذشت و بايد اسارتمان را از امروز حساب كنيم. نميخواهم به ناراحتي شما بيفزايم؛ چون ميدانم خود، در درياي غم شناوريد.