مردي كه ... / خسرو قاسميان
لابه لاي نخل ها پيچيد، با گيسوان رها در باد
و عطر پونه هاي وحشي را بيدار كرد
از لابه لاي نخل ها پيچيد
با هيبتي هميشه به ياد ماندني
مردي كه خواب دشت را
در گام هاي خويش آشفته كرد باز
مردي كه خواب غفلتم را روز حادثه
مردي كه سقف غفلتم را روز حادثه
بار ديگر فرو ريخت.