نذر دريا

بهتر نبود اين باغ امشب ياس مي داشت
تا جاي غم بلبل گلش را پاس مي داشت
سنگي ترين دل هم برايش گريه مي كرد
گر در دل خود چشمه اي احساس مي داشت
آن روزها طوفان و گل چينان كه سهل است
پروانه هم مي زد اگر كه داس مي داشت
نازم مرام سنگ را، خون اشك مي ريخت
هر ديده اي كه غيرت دستاس مي داشت
در كوچه، دست بسته ي يك زن... آه! افسوس
اي كاش مولا آن زمان عبّاس مي داشت