اي زينب

اي شعله ي بانگ تو به افلاك كشيده
تا خيمه ي شب ديده ي خورشيد رسيده
آشوب تماشاي غريوت به دل شام
چون نور كه در ظلمت ويرانه دويده
اي ذرّه به ذرّه دل از آيينه گسسته
وي شهر به شهر از پي خورشيد دويده
گل ها به كوير اين همه لب تشنه سپرده
وز خار زبون منّت شبنم نكشيده
مشك از كف عبّاس نيفتاده كه درياست
از دست تو آبي كه بر اين خاك چكيده
اي كوه كه سربار دلت جان زمين بود
رفتار تو باريده بر اين دشت سپيده
خورشيد نباشد كه سرافراز بماند
در سايه ي آزاده ترين سرو خميده
اين منزل جان من و اين آتش عشقت
اي آبله پا، قافله، برخيز، رسيده