شهر من قصر شيرين / مجتبي طهمورثي

آنجا آفتاب مهربان بود
خاك نفس مي كشيد
و نخل ها بارور بودند
دختركان، چادرهاي سفيدشان را

در «الوند»1 مي شستند،
و دامان مادران
از عطر تازه ي محبت پر بود،
قلب هر كوچه اي
در گرمي يك بازي كودكانه
مي تپيد
و پرستوهاي مهاجر،
با بهار زندگي مي كردند،
اما آفتاب را ربودند،
و نخل ها را به آتش سپردند
آنگاه دامان مادران
بوي باروت گرفت
و قلب كوچه ها
تير خورد
و
الوند

كوچه پرستوها را

سرخ جاري كرد
فردا
نفس هاي خاك را
حس
كرديم
«بان قلعه»، «باغچه خرما» و «تپه موسي»2
چشم انتظار زخمهايش را مرهم آفتاب مي گذاشت
بهار مي آمد
و پرستوها باز مي گشتند.
1 - الوند - رودخانه اي كه از كنار قصرشيرين مي گذرد
2 - نام سه محله در قصر شيرين