غزل لاله رخان / حسن حسيني
آنان كه حلق تشنه به خنجر سپرده اند
آب حيات از لب شمشير خورده اند
تا در بهار بارش خون بارور شود
نخلي نشانده اند و به ياران سپرده اند
بار امانتي كه فلك برنتافتش
بردوش جان نهاده در اين راه برده اند
اين بي شمار لاله رخان در هواي يار
تا روز وصل ثانيه ها را شمرده اند
هر چند شاخه هاي زتوفان شكسته اند
هر چند شعله هاي به ظاهر فسرده اند
روزي خوران سفره ي عشقند تا ابد
اين زندگان خاك، مگوييد مرده اند