سوره ي اشك / محمود تاري

يك باغ گل بخاك شهيدان نشسته است
صد غنچه ناشكفته به دامان نشسته است
از داغ لاله هاي خزان ديده ي بهار
گرد الم به چهره ي بستان نشسته است
در موج خون فتاده زبس ناخداي عشق
اشكم كنار ساحل مژگان نشسته است
دست نسيم شانه به مويش نزد مگر
آن كودكي كه سر به گريبان نشسته است
يعقوب اين ديار كه خود آيت خداست
چشم انتظار يوسف كنعان نشسته است
«ياسر» ببين كه سوره ي اشكم به باغ غم
در برگ برگ لاله ي قرآن نشسته است