ناپيداي پيدا / كوكب حاتمي
طلوعي تازه كن اي ماه من در برج زيبايي
كه با نور جمال خويش عالم را بيارايي
تو چون عطر گل نوري كه در باور نمي گنجي
و يا بوي خوش ياسي كه در منظر نمي آيي
بدامان بلندت كي رسد دست من خاكي
تو چون خورشيد روشن بر فراز بام دنيايي
نگنجد وسعت نام تو در حجم كلام من
گهي آرام و گه مواج همچون روح دريايي
به دنيا وصف رخسار تو غير از تو كه مي داند
كه بي مانند و يكتايي و ناپيداي پيدايي