صفاي سخن/ كوكب حاتمي
اي باغ خزان ديده بگو ياسمنت كو
بوي خوش نسرين و نسيم سنمت كو
اكنون كه بهار آمده با دامني از گل
اي مرغ خوش آواز صفاي سخنت كو
اي شاخه خشكيده به صحراي زمستان
برگ تر شاداب گل نسترنت كو
اي مهر شب آويز در اين ظلمت دلگير
آن تيغ درخشنده ظلمت شكنت كو
اي ماه به شب گم شده در عمق سياهي
گلخنده آن كوكب پرتو فكنت كو
اي باد صبا هم نفس سبز بهاران
سرسبزي و گل ريزي باغ و چمنت كو
اي شمع فرو مرده به دامان سحرگاه
آن غلغله و ولوله در انجمنت كو