راحت با خودش كنار مي آمد

اخلاق پدرم چنان بود كه اگر جايي اشتباه مي كرد مي گفت من اشتباه كردم و هيچ ابايي از گفتن اين جمله نداشت . يعني هميشه آماده تصحيح خودش بود لذا گاه مواردي پيش مي آمد كه اين قدرت راداشت كه وقتي چيزي را نمي دانست بگويدنمي دانم يا اگر به جايي مي رسيد كه مي ديد اشتباه كرده خيلي راحت با خودش كنارمي آمد و مثلاً مي گفت در اينجا من اشتباه كرده ام و در اظهار اين مسئله خيلي راحت بود. پدرم دربارة شجاعت انسان در اقرار به اشتباه خاطره اي از استاد خود كه ازشاگردان مرحوم شيخ عبدالكريم حائري بود نقل مي كردند كه در درس ايشان اشكالي به درس مرحوم شيخ گرفته بودند كه مرحوم شيخ تأملي كرده اعلام كرده بود بايد دربارة اين سؤال بيشتر فكر كنم و جلسه بعد توضيح بدهم . جلسه بعد كه ايشان آمدند در اول جلسه گفتند درباره سؤالي كه آقاي محقق داماد از من كردندفكر كردم و ديدم اين اشكال يك اشكال مبنايي و وارد است بنابراين تمام حرفهايي كه من در اين 8ـ7 جلسه براساس فلان مبنا به شما گفته ام كان لم يكن است .
سيد محمدرضا بهشتي