يك بار نگفتند چون من مي گويم

پدرم در برخورد با بچه ها معتقد بود بچه ها در عين حال كه بايد پرورش جهت دارپيدا كنند ولي اين پرورش بايد در عين احساس انتخاب گري و آزادي در انتخاب باشد. برخورد ايشان با فرزندانشان خيلي ظريف بود. من از ايشان حتي براي يك بار نشنيدم يا نديدم كه به من يا خواهر يا برادرم بگويند اين مسئله بايد اين طور كه من مي گويم انجام بشود. من هيچ وقت از ايشان در برخوردشان با خودم تحكم نديدم و اگر نظر ما با ايشان يكي نمي شد هم اين حالت حفظ مي شد. رابطه پدرم باما رابطه احترام آميز طبيعي بود نه تصنعي و ما در عين صميميتي كه با همديگرداشتيم اين رابطه احترام آميز را حفظ مي كرديم و در عين حال تلاش ايشان درمواقعي كه مسئله اي در بين ما پيش مي آمد متقاعد كردن ما بود. هنر متقاعد كردن ايشان خيلي بالا بود.
سيدمحمدرضا بهشتي