تا با تو بگويم غم شبهاي جدايي وقتست كه بنشيني و گيسو بگشايي من عودم و از سوختنم نيست رهايي بزم تو مرا ميطلبد آمدم اي جان بيگانه پرواز بود مرغ هوايي تا در قفس بال و پر خويش اسيرست تا خود به كنارت چه كند چنگ نوايي ا شوق سر انگشت تو لبريز نواهاست بشنيد و نشد آگه از انديشه نايي اي واي بر آن گوش كه بس نغمه اين ناي در آينه ات ديد و ندانست كجايي افسوس بر آن چشم كه با پرتو صد چشم بنشين كه به مهماني ديدار خود آيي در آينه بندان پريخانه چشمم هر در كه بر اين خانه آيينه گشايي بيني كه دري از تو بروي تو گشايند شاعر : هوشنگ ابتهاج