قرآن خواني
تنها مونس آرامبخش در آن دخمه‌هاي تاريك و پر از ظلم، قرآن بود. علاقه همه به خواندن قرآن و تعداد كم قرآنها باعث شده بود كه آنها را دست به دست مي‌گرداند.
بعضي از برادران حتي در شب كه بيدار ماندن ممنوع بود، در زير پتو، قرآن تلاوت مي‌كردند. اين عشق، در اردوگاه ما 400 حافظ قرآن تربيت كرد.
محمدعلي كاظم‌تبار ـ بابل