بحث

اسراي نوجوان را در يك اردوگاه جمع كرده بودند و قصد داشتند كه با تبليغات، آنها را جذب خود كنند.
يك روز فرمانده اردوگاه، يكي از نوجوانان را مخاطب قرار داد و با گرفتن يك قيافه جدي كه نماي روشنفكري را از آن بيرون مي‌داد، گفت: «چرا با اين سن كم به جبهه آمدي؟»
ـ براي دفاع از اسلام، كشور و ناموسم.
خون، رگه‌هاي صورت فرمانده را پر كرد و با صداي پيچيده شده در خشم گفت: «اصلاً هيچ مي‌داني كه خميني، 15 سال در عراق زندگي كرده و نان و نمك عراق را خورده؟»
ـ بله.
ـ پس چرا به عراق حمله كرد؟ چرا شما را به جبهه آورد؟ چرا يان همه جوان را به كشتن داد؟
ـ جناب فرمانده! اجازه مي‌دهيد براي جواب دادن به سؤالتان، يك سؤال از شما بكنم؟
ـ بگو!
ـ چرا حضرت موسي(ع) عليه فرعون قيام كرد، در حالي كه در خانه فرعون بزرگ شده بود؟ ما به كشور شما حمله نكرديم، اين شما بوديد كه به كشور ما حمله كرديد. اين شما بوديد كه اين همه جوان را به كشتن داديد. اين شما بوديد كه مردم را آواره كرديد يا آنها را به زور به جبهه آورديد. ما خودمان داوطلبانه به جبهه آمديم، آمديم تا از كشورمان دفاع كنيم.
او قطعاً انتظار چنين جواب دندان‌شكني را از يك نوجوان نداشت. اين را وقتي فهميدم كه با خشم، راهش را كشيد و رفت!
*
آوردن ميوه‌هاي نامرغوب به عنوان «دسر» عين چكيدن آب بود از دست انساني خسيس. جالب بود كه عراقيها به آن خيلي هم مي‌نازيدند!
آن روز هم كه مقداري پرتقال تقريباً گنديده آورده بودند، سربازي را ديدم كه داشت پرتقالي را با پوست مي‌خورد! او همان طور كه مشغول خوردن بود، رو كرد به يكي از اسرا و گفت: «هل موجود من هولاء في ايران؟» (آيا از اينها در ايران هست؟)
آن عزيز بلافاصله جواب داد: «لا، ليس في ايران من هذاالنوع ابداً» (نه، اصلاً در ايران از اين نوع نيست.)
پرويز ملك‌محمودي ـ تهران