من دكترم!

دكتر عراقي ميخواست با انبردست، تركشي را از پاي يكي از مجروحها بيرون بكشد. آن عزيز نيز فرياد ميكشيد. در برابر هر فرياد، مشت و لگد بود كه روانهاش ميشد. رفتم نزديك دكتر و خودم را انداختم رويش، انبردست را از دستش كشيدم بيرون و بعد از خوردن يك كتك مفصل، گفتم: «من هم دكترم!» فقط خدا ميدانست كه از طبابت به اندازه سر سوزني هم اطلاع نداشتم.
با رفتن عراقيها، رفتم سراغ آن مجروح. پيراهنم را درآوردم و دهانش را محكم بستم تا صداي آه و نالهاش را كسي نشنود. بعد با احتياط تمام، تركش را بيرون كشيدم.
عاشوراي سال 69 بود كه به خاطر نتراشيدن ريشم، چنان ضربهاي به صورتم زدند كه فكم آسيب ديد.
الان هم اين فك آسيبديده چنان درد ميكند كه حرف زدن برايم مشكل است.
امام داد حاجيوند ـ درود