محمدرضا تا آخرین لحظه پناه خانواده و همرزمانش بود
محمدرضا از همان سالهای کودکی در کارهای خانه به مادر کمک میکرد و در کنار پدر نیز حضور داشت و کمکحال او بود. این روحیه همراهی و مسئولیتپذیری تا زمان شهادتش ادامه داشت و هیچگاه از کمک به پدر و مادر دریغ نمیکرد.
از مسئولیتپذیری در خانواده تا حضور در جبهه
با فرمان امام خمینی(ره) مبنی بر حضور در جبههها، محمدرضا فعالیت خود را در بسیج آغاز کرد و برای دفاع از میهن راهی جبهه شد. روحیه فداکاری و احساس مسئولیت او تنها به خانواده محدود نبود و در دوران حضور در جبهه نیز بارها جلوهگر شد.
مهدیه بابلی از حساسیت برادرش نسبت به کودکان یتیم نیز یاد میکند و میگوید محمدرضا توجه و دلسوزی ویژهای نسبت به این کودکان داشت و نسبت به شرایط زندگی آنان بیتفاوت نبود.
با کتف مجروح، برای خانواده پناهگاه ساخت
یکی از خاطراتی که از روحیه حمایتگر محمدرضا روایت شده، مربوط به دوران مجروحیت اوست. سرهنگ حافظی در بیان خاطرهای از این شهید نقل میکند که محمدرضا از ناحیه کتف مجروح شده بود، اما نگرانی اصلیاش آسیب دیدن اعضای خانواده در جریان بمباران بود.
او با وجود جراحت و دردی که تحمل میکرد، دست به کار شد و با ایجاد دیواری در خانه، برای خانواده پناهگاهی فراهم کرد تا هنگام بمباران در امان بمانند. حتی در شرایطی که خودش نیازمند مراقبت بود، امنیت و سلامت خانواده را در اولویت قرار میداد.
ماسکش را به همرزمش داد و خودش شیمیایی شد
سرهنگ حافظی در ادامه خاطرات خود از عملیات والفجر ۱۰ روایت میکند: در جریان این عملیات، زمانی که دشمن حمله شیمیایی انجام داد، همراه شهید بابلی، رزمندگانی را که دچار مصدومیت شیمیایی شده بودند، به بالای کوه منتقل میکردیم.
خوب به خاطر دارم که محمدرضا ماسک خود را از صورت برداشت و به یکی از رزمندگان داد تا او را از خطر نجات دهد. خودش بدون ماسک در معرض مواد شیمیایی قرار گرفت و بهشدت شیمیایی شد. پس از آن به بیمارستان منتقل شد و سرانجام پس از تحمل درد و رنج فراوان ناشی از مجروحیت شیمیایی به شهادت رسید.
سفارشی از جنس ایمان و ارادت به حضرت زهرا(س)
مهدیه بابلی از خاطرهای دیگر یاد میکند که به دوران کودکیاش بازمیگردد؛ زمانی که محمدرضا وسایل خود را برای اعزام به جبهه آماده میکرد، او تنها هشت سال داشت.
خواهر شهید به یاد میآورد که برادرش همواره بر رعایت حجاب تأکید میکرد و در همان روزها به او سفارش کرده بود: «مواظب امانتی که از حضرت زهرا(س) داری باش.»
این جمله و تأکید برادرش بر حفظ حجاب، از خاطراتی است که همچنان در ذهن او باقی مانده است.
مادر پس از شهادت، خواب فرزندش را دید
مهدیه بابلی از پیوند عاطفی مادر با فرزند شهیدش نیز خاطرهای نقل میکند. پس از شهادت محمدرضا، مادر چندین بار بیمار شد و یک روز وضعیت جسمی او بهشدت وخیم شد؛ بهگونهای که خانواده تصور میکردند او را از دست دادهاند، اما مادر بار دیگر به زندگی بازگشت.
مادر بعدها از خوابی گفت که در آن محمدرضا را دیده بود. به گفته او، فرزند شهیدش در خواب گفته بود: «من در آن دنیا وساطت کردم که تو را به خانواده برگردانند.»
«نفسهای حبسشده»؛ روایتی برای فرزندی که پدرش را ندید
مهدیه بابلی برای زنده نگهداشتن یاد و خاطرات برادرش، کتابی با عنوان «نفسهای حبسشده» درباره زندگینامه شهید محمدرضا بابلی به نگارش درآورده است.
او این کتاب را خطاب به فرزند دوم شهید نوشته است؛ فرزندی که هنگام شهادت پدر هنوز نوزاد بود و فرصت دیدار و شناخت پدر را پیدا نکرد.
در این کتاب، به وصیت و سفارش شهید به فرزندش نیز پرداخته شده است؛ سفارشی که در آن گفته بود: «من با امام زمان(عج) برمیگردم و تو دعا کن.»
روایت مهدیه بابلی از برادرش، تصویری از مردی را به یادگار میگذارد که از کودکی خود را در برابر خانواده مسئول میدانست، به نیازمندان و کودکان یتیم توجه داشت، بر باورهای دینی خود پایبند بود و در میدان نبرد نیز برای نجات جان همرزمش از جان خود گذشت.