فرزانه رمضانی روایت می‌کند؛ از همسری مهربان تا فرمانده‌ای دغدغه‌مند
به گزارش نوید شاهد خراسان رضوی، شهید خلبان «غلامعلی طهماسبی»، فرزند عباسعلی، دهم فروردین ۱۳۵۲ در خانواده‌ای مذهبی در روستای زاوه از توابع تربت‌حیدریه متولد شد. او در سال ۱۳۷۴ وارد دانشگاه افسری امام علی(ع) شد و در مردادماه ۱۳۷۵ به استخدام رسمی ارتش درآمد.
پس از گذراندن دوره‌های تخصصی خلبانی، به‌عنوان خلبان بالگرد کبرا در پایگاه رزمی سوم هوانیروز کرمان خدمت کرد. او با بیش از هزار و ۶۰۰ ساعت پرواز و حضور در مأموریت‌های متعدد عملیاتی، به‌عنوان خلبانی توانمند و باتجربه شناخته می‌شد.
«غلامعلی طهماسبی» در سال ۱۳۷۶ ازدواج کرد و صاحب دو دختر شد. پس از جنگ ۱۲روزه در سال ۱۴۰۴، فرماندهی پایگاه رزمی سوم هوانیروز کرمان را برعهده گرفت. او در زمان حیات، پیگیر طی مراحل اداری و خدمتی برای ارتقای درجه به امیر سرتیپی بود؛ درجه‌ای که پس از شهادتش به او تعلق گرفت.
سرانجام یازدهم اسفندماه ۱۴۰۴، در پی حمله هوایی آمریکا و رژیم صهیونیستی به ستاد فرماندهی پایگاه هوانیروز کرمان به شهادت رسید.
همسر شهید «غلامعلی طهماسبی» روایت می‌کند:
همسری مهربان و خانواده‌دوست
فرزانه رمضانی همسرش را مردی مهربان، همراه و خانواده‌دوست توصیف می‌کند که با وجود مشغله فراوان کاری، برای خانواده وقت می‌گذاشت و در کارهای خانه نیز مشارکت داشت.
صبح‌های جمعه برایشان خاطره‌انگیز بود؛ گاهی همسرش صبح زود برای خرید نان تازه می‌رفت، چای آماده می‌کرد و او را برای صبحانه بیدار می‌کرد. پیاده‌روی و کوه‌پیمایی نیز از برنامه‌های مورد علاقه آن‌ها در روزهای تعطیل بود؛ لحظه‌هایی ساده و صمیمی که اکنون به خاطراتی ماندگار تبدیل شده‌اند.
پایبندی به ایمان و ارادت به اهل‌بیت(ع)
«غلامعلی طهماسبی» به مسائل دینی بسیار پایبند بود. همیشه تلاش می‌کرد نمازش را اول وقت بخواند و پیش از نماز افطار نمی‌کرد. از غیبت پرهیز داشت و نسبت به حلال و حرام حساس بود. توکل به خدا بخش مهمی از زندگی‌اش بود و سعی می‌کرد در رفتار و گفتارش، اصول اخلاقی را رعایت کند.
ارادت ویژه‌ای به اهل‌بیت (ع)، به‌خصوص حضرت فاطمه زهرا (س)، داشت و در مراسم مذهبی شرکت می‌کرد. همچنین هر سال در تهیه و توزیع شله‌مشهدی میان مشهدی‌های ساکن کرمان مشارکت داشت. در مراسم تشییع او، سربندی با عبارت «یا فاطمه‌الزهرا» نصیبمان شد؛ خاطره‌ای که برای من با توجه به ارادت قلبی‌اش به حضرت زهرا (س)، بسیار تأثیرگذار است.
خلبانی توانمند با بیش از ۱۶۰۰ ساعت پرواز
«غلامعلی طهماسبی» پس از تحصیل در دانشگاه افسری امام علی(ع) و گذراندن دوره‌های تخصصی خلبانی، در پایگاه رزمی سوم هوانیروز کرمان به‌عنوان خلبان بالگرد کبرا خدمت کرد. او دوره‌های تخصصی مختلف، از جمله دوره‌های پایه و پیشرفته و خلبانی آموزشی را پشت سر گذاشت و با بیش از هزار و ۶۰۰ ساعت پرواز، تجربه و مهارت قابل‌توجهی در خلبانی به دست آورد. حضور در مأموریت‌های متعدد عملیاتی و تسلط بر پرواز با بالگرد کبرا، از او خلبانی باتجربه ساخته بود که سال‌ها در مسیر انجام وظایف حرفه‌ای خود فعالیت کرد.
فرمانده‌ای که زحمات نیروهایش را می‌دید
با وجود مسئولیت‌های سنگین و حساس، ویژگی‌های اخلاقی او در محیط کار نیز به همان اندازه مورد توجه بود. رابطه‌اش با همکاران و نیروهای تحت امرش بر پایه احترام، صمیمیت و مسئولیت‌پذیری شکل گرفته بود. همسر شهید در این‌باره می‌گوید: «بارها به من می‌گفتند از اینکه چنین فرمانده‌ای دارند، خوشحال‌اند؛ چون با آن‌ها با احترام رفتار می‌کرد و زحماتشان را می‌دید.»
برای «غلامعلی طهماسبی»، فرمانده بودن به معنای فاصله گرفتن از نیروها یا صرفاً دستور دادن نبود؛ او خود را در برابر کارکنانش مسئول می‌دانست و تلاش می‌کرد مسائل و مشکلات آنان را بشناسد و برای رفع آن‌ها قدم بردارد. همین رفتار باعث شده بود همکارانش احساس کنند تلاش‌هایشان دیده می‌شود و فرمانده‌شان برای آن‌ها ارزش قائل است.
احترام و تواضع؛ ویژگی‌های ماندگار در محیط کار
به روایت همسر شهید، رضایت همکاران از شیوه رفتاری و مدیریتی او بارها در صحبت‌هایشان بازتاب پیدا می‌کرد. آن‌ها از فرمانده‌ای سخن می‌گفتند که در برخورد با نیروها متواضع بود و احترام را در روابط کاری حفظ می‌کرد. این ویژگی، در کنار توانمندی حرفه‌ای و تعهد او به وظایف نظامی، تصویری از فرمانده‌ای ساخته بود که موفقیت در مسئولیت را تنها در انجام مأموریت‌ها خلاصه نمی‌کرد، بلکه به وضعیت و روحیه نیروهایش نیز اهمیت می‌داد.
مسئولیت‌پذیری؛ وجه مشترک زندگی و فرماندهی
این همراهی با نیروها و توجه به خانواده، دو وجه جدایی‌ناپذیر شخصیت او بود. «غلامعلی طهماسبی» در جایگاه خلبان و فرمانده، مسئولیت‌های حرفه‌ای خود را جدی می‌گرفت و در عین حال می‌کوشید در روابط انسانی نیز همان احترام و توجهی را حفظ کند که از نظر همسرش، از شاخص‌ترین ویژگی‌های اخلاقی او بود.
دغدغه خانواده‌های هوانیروز
یکی از بخش‌های مهم این خاطرات، تلاش‌های شهید برای رفع مشکلات خانواده‌های ساکن شهرک سازمانی هوانیروز کرمان است. خانواده او از سال ۱۳۷۹ در کرمان زندگی می‌کردند و حدود ۲۵ سال ساکن این شهرک بودند؛ بنابراین شهید از نزدیک با نیازها و مشکلات ساکنان آشنایی داشت.
پس از پذیرفتن مسئولیت فرماندهی پایگاه رزمی سوم هوانیروز کرمان، رسیدگی به وضعیت شهرک را در اولویت قرار داد. برای پیگیری مشکلات، با مسئولان استانی از جمله استاندار و شهردار ارتباط برقرار می‌کرد و از آنان می‌خواست شرایط زندگی خانواده‌ها را از نزدیک ببینند.
او معتقد بود کارکنان هوانیروز برای تأمین امنیت شهر و مقابله با اشرار و قاچاقچیان تلاش می‌کنند و خانواده‌های آنان نیز باید از محیطی مناسب و آرام برای زندگی برخوردار باشند.
پیگیری آسفالت معابر، بهبود روشنایی، ایجاد زمین فوتبال و بازسازی ورودی هوانیروز از جمله اقداماتی بود که با تلاش او دنبال شد. به گفته همسر شهید، برخی از ساکنان درباره تغییرات ایجادشده می‌گفتند: «از وقتی فرمانده جدید آمده، بوی زندگی در شهرک پیچیده است.»
۹ ماه تلاش شبانه‌روزی
با وجود ساعات کاری طولانی و مسئولیت‌های فراوان، او تلاش می‌کرد هنگام بازگشت به خانه، همچنان برای خانواده وقت بگذارد و با روحیه‌ای خوب در کنار آن‌ها باشد. به گفته همسرش، روزهای کاری او معمولاً از ساعت پنج‌ونیم صبح آغاز می‌شد و تا حوالی ساعت شش عصر ادامه داشت؛ گاهی نیز پس از استراحتی کوتاه در خانه، دوباره برای پیگیری امور به محل خدمت بازمی‌گشت و تا ساعت‌های پایانی شب کار می‌کرد.
همسرش معتقد است او در حدود ۹ ماه فرماندهی، کارهای زیادی را پیش برد و برای ادامه فعالیت‌ها نیز برنامه‌های فراوانی داشت؛ برنامه‌هایی که فرصت تکمیل همه آن‌ها فراهم نشد.
شهادت در محل خدمت
یازدهم اسفندماه ۱۴۰۴، «غلامعلی طهماسبی» در پی حمله هوایی آمریکا و رژیم صهیونیستی به ستاد فرماندهی پایگاه هوانیروز کرمان به شهادت رسید.
در روایت همسر شهید، او تنها یک خلبان و فرمانده نظامی نیست؛ بلکه مردی خانواده‌دوست، متعهد و مسئولیت‌پذیر است که در کنار انجام وظایف نظامی، آسایش خانواده و رفع مشکلات همکارانش را نیز از مسئولیت‌های خود می‌دانست.
انتهای پیام/