شهید غلامحسین امیری؛
از آموزش قرآن در کنار پدر تا پاسداری از سنگر همرزمان
شهید "غلامحسین امیری"، جوانی از روستای ستق ساوه بود که در خانواده‌ای روحانی پرورش یافت و در کنار فراگیری قرآن، برای تأمین معاش خانواده کار می‌کرد. او در دوران سربازی به لشکر ۸۸ زاهدان پیوست و سحرگاه شانزدهم مهرماه ۱۳۶۳، هنگام گشت‌زنی و پاسداری از سنگرهای همرزمانش در منطقه پنجوین عراق، به شهادت رسید.
به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید غلامحسین امیری، فرزند علی، در هفدهم خردادماه ۱۳۴۲ در روستای ستق از توابع بخش نوبران شهرستان ساوه به دنیا آمد. خانواده‌اش روحانی و متدین بودند و پدر در روستا به تبلیغ دین می‌پرداخت. غلامحسین از کودکی در این محیط پرورش یافت و در کنار پدر، با آموزه‌های قرآن و تربیت اسلامی آشنا شد.
اگرچه فرصت ادامه تحصیل رسمی برای او فراهم نشد و سوادش در حد خواندن و نوشتن بود، آموزش‌های قرآنی و دینی را نزد پدر فراگرفت. حضور در کنار پدری که با مردم روستا ارتباط داشت و به بیان مسائل دینی می‌پرداخت، بخشی از زندگی روزانه و تربیت او را شکل داد.
غلامحسین در کنار این آموزش‌ها، برای کمک به اقتصاد خانواده کار می‌کرد. در کارگری و کشاورزی فعال بود و درآمد حاصل از زحمت خود را صرف مخارج خانه می‌کرد. تلاش برای تأمین نیازهای خانواده، از مسئولیت‌هایی بود که با جدیت دنبال می‌کرد و در این مسیر، همراه و پشتیبان خانواده بود.
با آغاز حرکت‌های انقلاب اسلامی، غلامحسین نیز همراه پدر در فعالیت‌های انقلابی شرکت کرد. او در پخش اعلامیه‌ها و نوارهای سخنرانی امام خمینی(ره) نقش داشت و برای آگاه‌کردن مردم از پیام‌ها و اهداف انقلاب تلاش می‌کرد. همراهی با پدر، این‌بار از آموزش‌های دینی در خانه به حضور در فعالیت‌های اجتماعی و انقلابی گسترش یافت.
هنگامی که موعد خدمت سربازی‌اش رسید، دفترچه آماده‌به‌خدمت گرفت و راهی دوره آموزشی شد. پس از پایان آموزش، به رزمندگان لشکر ۸۸ زاهدان پیوست و در جبهه مشغول خدمت شد. او که پیش‌تر توان خود را برای کمک به خانواده به کار می‌گرفت، اکنون در کنار همرزمانش مسئولیت دفاع و پاسداری را بر عهده داشت.
سرانجام سحرگاه شانزدهم مهرماه ۱۳۶۳، هنگام خدمت در مواضع پدافندی منطقه پنجوین عراق، در حال گشت‌زنی و پاسداری از سنگرهای همرزمانش هدف آتش نیروهای عراقی قرار گرفت و بر اثر اصابت ترکش خمپاره به شهادت رسید. غلامحسین هنگام شهادت ۲۱ سال داشت.
پیکر شهید غلامحسین امیری در زادگاهش، روستای ستق ساوه، به خاک سپرده شد؛ روستایی که سال‌های کودکی، آموزش قرآن در کنار پدر و تلاش او برای معاش خانواده در آن گذشته بود. زندگی کوتاه او با آموختن، کارکردن و پذیرفتن مسئولیت همراه بود و در سنگر پاسداری از همرزمانش پایان یافت.
منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی
