عهدی با فرشتگان آسمانی!

نوید شاهد: وقتی تقویم‌ها به «هفته جهانی کودک» می‌رسند، دنیا برای لحظاتی به رنگِ بادبادک‌ها و لبخند در می‌آید. اما امسال جشن هفته جهانی کودک را غباری از غم فرا گرفته است. غم از دست دادن فرشتگان کوچکی که با حمله ناجوانمردانه آمریکا و اسرائیل به آسمان پر‌کشیدند و حتی فرصت نکردند بازی‌هایشان را تمام کنند.
نوشتن از کودکان شهید، نوشتن از مظلومیتی است که در هیچ قاموسی نمی‌گنجد. اما فراتر از سوگ، باید از قساوت گفت. از اینکه چگونه دشمن، حرمتِ زیستن را نادیده گرفت و امن‌ترین پناهگاه‌های جهان را به میدانِ تاخت‌و‌تازِ خود تبدیل کرد.
کودک، نمادِ بی‌دفاع بودن است. خانه، باید امن‌ترین نقطه روی زمین باشد؛ مدرسه، مأمنی برای آموختن و کوچه، بستری برای رؤیاپردازی. قساوتِ دشمن دقیقاً در همین‌جا معنا پیدا می‌کند که این مرز‌های مقدس را شکست. او مدرسه را هدف گرفت، خانه را بر سرِ ساکنانِ کوچک‌اش آوار کرد و در کوچه، سایه‌ی مرگ را بر سرِ بازی‌های کودکانه گستراند. این نشانه‌ی یک حقیقت تلخ است: دشمنی که به جانِ کودکانِ بی‌پناه حمله می‌کند، نه با منطقِ جنگ، که با خویِ سبعانه پیش می‌رود. آنها نه فقط جسم، که آینده، امید و حقانیت را هدف گرفته بودند.
کودکان معصوم حتی فرصت نکردند معنای واژه‌ی جنگ را درک کنند، چه برسد به آنکه بتوانند از خود دفاع کنند. قساوتِ دشمن در این بود که کودکی را از آنها گرفت و به جای آن، وحشتِ انفجار و آوار را در جان‌شان ریخت.
به عنوان نویسنده‌ای که تمام تلاش‌اش تصویرسازیِ دنیایی آرام برای کودکان است، نوشتن از این جنایت، دردناک‌ترین بخشِ کار من است. یادآوریِ این قساوت، نه برای کینه‌توزی، که برای ثبتِ تاریخ است؛ تاریخی که باید به نسل‌های بعد بگوید امنیتِ امروزِ ما، حاصلِ به مسلخ رفتنِ رویا‌هایی است که در خانه، در کلاس درس و در پسِ کوچه‌ها، در برابرِ بی‌رحمیِ دشمن، پرپر شدند.
امیدوارم قلم‌هایمان، روایت‌گرِ دنیایی باشد که در آن، هیچ کودکی در پناهِ خانه یا در سایه‌ی مدرسه، طعمِ ترس و آتش را نچشد.
اما امروز، من این هفته را به تمام کودکانِ سرزمینم تبریک می‌گویم؛ و در کنار این تبریک، یک پیام دارم: هفته‌ی کودک، تنها برای شادی نیست؛ هفته‌ی به یاد آوردن است.
شما که امروز در کلاس‌های درس می‌نشینید، شما که در کوچه‌ها می‌دوید و در خانه‌هایتان رؤیا می‌سازید، وارثانِ آن رؤیا‌های ناتمام هستید. جای خالیِ هم‌بازی‌های شهیدتان، حالا به بخشی از مسئولیتِ بزرگِ شما تبدیل شده است. بارِ ساختنِ آینده‌ی این سرزمین برای شما کمی سنگین‌تر از دیگران است، چون شما باید به جای آنها هم زندگی کنید، به جای آنها هم پیشرفت کنید و به جای آنها هم بسازید.
مظلومیتِ دوستانِ آسمانی‌تان، چراغِ راهِ شماست. مسئولیتِ شما این است که چنان در ساختنِ دنیایی امن و آباد بکوشید که دیگر هیچ کودکی، قربانیِ قساوت نشود. این هفته، عهدنامه‌ی شماست با آنهایی که رفتند، تا شما بمانید و برای ساختنِ فردایی که در آن هیچ بمبی امنیتِ خانه‌ای را نشکند، تلاش کنید.
هفته‌تان مبارک،‌ای وارثانِ فردای روشنِ این خاک!

نویسنده: زهرا خسروی

انتهای پیام/