مادر، چه بهتر در راه خدا بمیرم و باعث سرافرازی تو باشم

به گزارش نوید شاهد استان قم، شهید مرتضی فلاح دوازدهم مهرماه سال ۱۳۴۰ در قم متولد شد. او پس از تحصیل تا مقطع دوم راهنمایی به کارگری مشغول شد و با آغاز دوران دفاع مقدس از طریق بسیج راهی جبهه شد. این شهید والامقام سوم خردادماه سال ۱۳۶۱ در خرمشهر بر اثر اصابت ترکش خمپاره به سر به شهادت رسید و پیکر مطهرش در گلزار شهدای باغ‌ملی قم آرام گرفت.

خواهر شهید از برادرش به‌عنوان جوانی خوش‌اخلاق و بی‌آزار یاد می‌کند و می‌گوید: «مرتضی خیلی خوش‌اخلاق بود و به ندرت عصبانی می‌شد. هیچ‌وقت نمازش ترک نمی‌شد و همیشه می‌گفت ثواب نماز اول وقت خیلی زیاد است. خودش هم تا جایی که می‌توانست نمازش را اول وقت می‌خواند.»

او با اشاره به احترام مرتضی به پدر و مادر ادامه می‌دهد: «احترام زیادی برای پدر و مادر قائل بود و همیشه مراقب بود کاری نکند که آنها ناراحت شوند. به برادرمان هم سفارش می‌کرد مراقب مادر باشد.»

خواهر شهید از حساسیت برادرش نسبت به مسائل اعتقادی نیز خاطره‌ای را روایت می‌کند: «آن زمان من کم‌کم حجاب را رعایت می‌کردم. مرتضی به من گفت: یا توسری، یا روسری!»

با آغاز جنگ تحمیلی، علاقه مرتضی برای حضور در جبهه بیشتر شد؛ اما مادر که نگران فرزندش بود، با رفتن او مخالفت می‌کرد. خواهر شهید می‌گوید: «وقتی می‌خواست به جبهه برود، مادرم اجازه نمی‌داد. مرتضی با اینکه خیلی خوش‌اخلاق بود و به ندرت عصبانی می‌شد، از اینکه مادر با رفتنش موافقت نمی‌کرد ناراحت بود.»

مادر برای منصرف کردن فرزندش می‌گفت: «الان زوده، باید زندگی کنی.»

مرتضی در پاسخ به مادر می‌گفت: «مادر، من که آخرش باید بمیرم؛ چه بهتر که در این راه به خوبی بمیرم و باعث سرافرازی تو باشم که مادر شهید محسوب بشی.»

خواهر شهید با مرور این خاطرات می‌گوید: «مرتضی به خانواده خیلی اهمیت می‌داد و در کنار پایبندی به نماز و مسائل اعتقادی، احترام به پدر و مادر را فراموش نمی‌کرد. بی‌آزار بود و با کسی کاری نداشت. همیشه سفارش می‌کرد مراقب مادر باشیم.»

سرانجام این شهید والامقام که با وجود نگرانی مادر، حضور در جبهه را انتخاب کرده بود، سوم خردادماه سال ۱۳۶۱ در خرمشهر بر اثر اصابت ترکش خمپاره به سر به شهادت رسید و نامش در شمار شهدای دفاع مقدس قم ماندگار شد.

انتهای پیام/