قسمت چهارم ؛ آخرین پرواز
هفتم مهرماه ۱۳۶۰، یکی از تلخترین روزهای تاریخ دفاع مقدس رقم خورد؛ پروازی که قرار بود جمعی از فرماندهان و مسئولان ارشد نظامی کشور را از جبهه به تهران بازگرداند، به مقصد نرسید. در این پرواز، سید موسی نامجو نیز حضور داشت؛ مردی که سالها از عمر خود را در مسیر آموزش، خدمت و دفاع از ایران سپری کرده بود و سرانجام، در راه بازگشت از جبهه به شهادت رسید.
به گزارش نوید شاهد گیلان، گاهی پایان یک زندگی، پایان یک راه نیست؛ گاهی یک پرواز، اگرچه برای مسافرانش آخرین سفر باشد، آغاز ماندگاری نام و یاد آنان در حافظه یک ملت میشود.
هفتم مهرماه ۱۳۶۰، در روزهایی که جنگ تحمیلی در یکی از حساسترین مراحل خود قرار داشت، هواپیمای حامل جمعی از فرماندهان و مسئولان ارشد نظامی کشور در مسیر بازگشت از جبهه دچار سانحه شد و سقوط کرد. حادثهای تلخ که در یک لحظه، جمعی از چهرههای اثرگذار و فرماندهان برجسته کشور را از مردم ایران گرفت.
سید موسی نامجو نیز یکی از مسافران این پرواز بود؛ مردی که تنها چند هفته از آغاز مسئولیتش به عنوان وزیر دفاع جمهوری اسلامی ایران گذشته بود و همچنان در میانه مسئولیتهای سنگین روزهای جنگ قرار داشت.
در کنار او، فرماندهان و شخصیتهای برجستهای همچون شهید جواد فکوری، شهید یوسف کلاهدوز، شهید ولیالله فلاحی و شهید محمد جهانآرا نیز در این پرواز حضور داشتند و همگی به شهادت رسیدند.
برای موسی نامجو، این پرواز پایان مسیری بود که سالها پیش، از دوران جوانی و با انتخاب راه دانش، آموزش و خدمت آغاز شده بود. او در طول سالهای زندگی خود، از جایگاه یک نظامی و مدرس تا مسئولیتهای مهم پس از انقلاب پیش رفته بود و در هر مرحله، تلاش کرده بود آنچه را به عنوان وظیفه بر عهده گرفته است، با تعهد و مسئولیتپذیری به انجام برساند.
اما هفتم مهرماه، فصل زندگی او را بست؛ فصلی که شاید در ظاهر با یک حادثه تلخ پایان یافت، اما نام و خاطره او را برای همیشه در تاریخ این سرزمین باقی گذاشت.
آخرین پرواز موسی نامجو، تنها روایت سقوط یک هواپیما و پایان زندگی چند انسان نبود؛ روایت نسلی بود که در یکی از دشوارترین دورههای تاریخ ایران، مسئولیتهایی بزرگ بر دوش گرفت و برای انجام آنچه وظیفه خود میدانست، از جان خویش گذشت.
سالها از آن روز گذشته است، اما فاصله زمانی نتوانسته نام و یاد آنان را از حافظه مردم پاک کند. هنوز هم وقتی از روزهای آغازین دفاع مقدس و مردانی سخن گفته میشود که در آن روزهای سخت در کنار مردم و کشور ایستادند، نام سید موسی نامجو با احترام یاد میشود.
او رفت، اما راهی که با ایمان، دانش، مسئولیت و خدمت ساخته بود، باقی ماند.
شهید موسی نامجو؛ مسافری که آخرین پروازش، آغاز ماندگاری نامش شد.
