وقتی یک سرباز از جبهه نوشت: «قدر پدر و مادر را فهمیدم»
در میان هیاهوی جبهه و روزهای سخت جنگ، نامهای از یک سرباز جوان به خانه رسید؛ نامهای که بیش از هر چیز، سرشار از دلتنگی، فروتنی و محبت به خانواده بود. شهید "محمد بابایی" در این نامه با طلب بخشش از پدر و مادرش نوشت: «چون در این مدت در جهل و نادانی به سر میبردهام و حالا قدر پدر و مادر را فهمیدهام.» چند روز بعد، همین سرباز جوان در منطقه مریوان در راه دفاع از میهن به شهادت رسید و نامش برای همیشه در خاطره خانواده و مردم خمین ماندگار شد.
به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید محمد بابایی فرزند امیر، اول فروردین ۱۳۴۴ در خمین متولد شد. پس از پایان دوره ابتدایی، در کنار پدر به کشاورزی پرداخت و به جوانی مؤمن، آرام، نجیب و پرتلاش شهرت داشت. او همواره به نماز اول وقت پایبند بود و دیگران را نیز به آن سفارش میکرد. محمد در دوران سربازی بهعنوان سرباز تیپ ۵۵ هوابرد به جبهه اعزام شد و سرانجام هفتم مرداد ۱۳۶۷ در منطقه مریوان، هنگام دفاع در برابر نیروهای بعثی و در حالی که بهعنوان تکتیرانداز مشغول انجام وظیفه بود، بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید و پیکر مطهرش در زادگاهش، خمین، به خاک سپرده شد.
متن نامه شهید:
بسمه تعالی
پس از عرض سلام، سلامتی شما را از درگاه خداوند مهربان خواهانم و امیدوارم که حالتان خوب باشد و هیچگونه ناراحتی نداشته باشید. خدمت پدر و ماردم سلام و دعا میرسانم. خدمت برادر عزیزم علیرضا سلام گرم و صمیمانه میرسانم و امیدوارم که حالت خوب باشد. خدمت خواهر عزیزم اعظم خانم سلام و دعا میرسانم. باری پدر و مادر عزیز اگر از احوالات اینجانب فرزند خود محمد خواسته باشید حالم خوب است و هیچگونه ناراحتی ندارم جز دوری و دیدار شما که آن هم بزودی تازه میگردد و باری برادر و خواهر عزیز اگر از احوالات برادر خود محمد خواسته باشید حالم خوب است و سلامتی بر قرار است و امیدوارم که شما هم سلامت باشید و از شما پدر و مادر عزیز میخواهم که مرا ببخشید چون شما حق بزرگی گردن من دارید و در این مدت عمرم اگر از حرفهای شما سرپیچی کردهام و شما را رنج دادهام، بسیار شرمنده و خجالت زدهام چون حالا قدر پدر و مادر را فهمیدهام چون در این مدت در جهل و نادانی بسر میبردهام و از شما میخواهم که به بزرگی خودتان من را ببخشید چون اگر من را نبخشید در آخرت عذاب زیادی خواهم کشید و از برادر و خواهر عزیزم میخواهم که اگر از دست من ناراحت هستید و اگر شما را رنجانیدهام به بزرگی خودتان من را ببخشید و هیچی از محبت و دوستی بهتر نیست و چون در این مدت برای شما یک نامه نوشتهام ولی جواب نامه بدستم نرسیده، حالا نمیدانم نامه به دست شما رسیده یا نه جوابش را در این نامه برایم بنویسید و چون یک نامه نوشته بودم از نظر پاکت نامه سخت در مضیقه بودهام و انشاءالله که مرا ببخشید دیگر عرضی ندارم.
منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی
