«یا مرتضی علی پسری داشتی چه شد»
روایتِ وداع، روایتِ روزهای سوگواری است
معصومه قلیزاده بیان میکند: قلبهایمان سنگین میتپد، چرا که پدر از دست دادهایم و در سوگِ وداع با رهبرِ عزیزمان، اشک میریزیم. اما هرگز اجازه نخواهیم داد دشمنان، نگاهِ چپ به ایرانِ عزیزمان داشته باشند
معصومه قلیزاده نویسنده حوزه ایثار و شهادت در گفتگو با نوید شاهد خراسان شمالی بیان میکند: روایتِ وداع، روایتِ روزهای سوگواری است؛ سوگواریِ عزیزی از دسترفته. هر شب، کربلا در دل تاریکیِ شبهای سیاه، در میادین شهر هویدا میشود؛ و اینک، پرچم سرخِ شهادتِ امام حسین «ع» در کنار پرچم سیاهِ داغِ رهبرِ کبیرِ امت اسلامی، در آسمانِ تاریخ و حماسهی ایران به نمایش درمیآید؛ داغِ پدر، پدرِ زمانه، پدرِ امت اسلام.
شناسنامه حماسی
قلیزاده ادامه میدهد: آیا میدانی،ای پدرِ عزیز، که در انتخابت، شناسنامهای تازه برای کشورت نوشتی؟ شناسنامهای ایرانی، مقتدر و باشکوه؛ ایرانی که همهی ملتها به عظمتِ آن غبطه میخورند. این شناسنامه، شناسنامهای حماسی است؛ شناسنامهای که ایران را در جهان به نمادِ استقامت، وحدت و شجاعت بدل میسازد. ما این موهبت الهی را مرهونِ خونهای پاک، شهادت، و شهادتِ رهبر شهیدمان میدانیم؛ او که با مشتِ گرهکرده رفت، و این خود نشانهای از وحدت و عظمت ایرانی است. او با لبانِ تشنه رفت؛ و این، یادآورِ علمداریِ امام حسین (ع) است.
ایران سربلند
رهبر عزیزمان، حسینی زیست و حسینی پرکشید. روایتهای رمضان و کربلا همچنان ادامه دارند؛ هر لحظه پرشورتر، پرخروشتر، و ماندگارتر؛ و ما میخواهیم با صدایی رسا به جهانیان بگوییم: ما ایرانیان، استوار و سربلندیم. کم نمیآوریم؛ پیر و جوان، زن و مرد، هرگز شکستناپذیر نخواهیم بود و هرگز از پا نخواهیم نشست.
روایت سوگواری
وی روایت سوگواری را اینگونه بیان میکند: قلبهایمان سنگین میتپد، چرا که پدر از دست دادهایم؛ و در سوگِ وداع با رهبرِ عزیزمان، اشک میریزیم. اما هرگز اجازه نخواهیم داد دشمنان، نگاهِ چپ به ایرانِ عزیزمان داشته باشند.ای پسرِ فاطمه (س)، سلاماللهعلیها، ما منتظر تو هستیم. مردم با احترام و شوق، چشمبهراهاند؛ پرچمها را به اهتزاز درمیآورند و کاخِ ستمگران را به لرزه میافکنند.ای نامردانِ روزگار، این صدا را بشنوید: این صدای مردمِ غیورِ ایران است که در وداع با رهبرِ کبیرِ خویش فریاد میزنند؛ فریادی که گوشِ آسمان را میخراشد.
امروز، دلها زینبی شدهاند. وای بر دلهای سوزان و عاشق، وای بر دلهای غمدیده و داغدار؛ دلهایی که هیچ آبی، هیچ مرهمی، و هیچ تسلایی نمیتواند آتشِ اندوهشان را خاموش کند. امان از دلِ زینب، امان از دلِ داغدیدهی هر ایرانی، امان.
