روایتی از عشق و ایثار در جبهه‌ها

به گزارش نوید شاهد هرمزگان، شهید «حسن مسلمی» یکم فروردین ۱۳۳۰، در شهرستان میناب چشم به جهان گشود. پدرش حیدر (فوت ۱۳۵۷) و مادرش سکینه نام داشت. خواندن و نوشتن نمی‌دانست. کارگر بود. پس از ازدواجش صاحب دو پسر شد. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. هفتم بهمن ماه ۱۳۶۵، در شلمچه بر اثر اصابت ترکش به سر و صورت، شهید شد. پیکر او را در بهشت‌زهرای زادگاش به خاک سپردند.

شهیدی از جنس نور و ایمان

در دوران شاه، شوهرم از دبی به ایران بازگشت. در آن زمان شغلش کارگری بود و پس از چند سال با هم ازدواج کردیم.

زمانی که تظاهرات برپا می‌شد، او اجازه بیرون رفتن نمی‌داد. دوران شلوغی بود و افراد خارجی (اجنبی‌ها) زیاد بودند.

او به پدر و مادرش بسیار احترام می‌گذاشت. وقتی همسایه‌ای دعوا می‌کرد یا غیبت می‌کردند، صدای رادیو را بلند می‌کرد. سه ماه بود که به جبهه رفته بود. وقتی به مرخصی می‌آمد، از امامان برایمان صحبت می‌کرد. او بسیار سفارش می‌کرد که نماز بخوانیم و واجبات را انجام دهیم. از جبهه و توپ و خمپاره می‌گفت، از دوستانش که یکی‌یکی جلوی چشمش پرپر می‌شدند.

وقتی به نماز می‌ایستاد، چشمانش پر از اشک می‌شد، صبر می‌کرد تا گریه‌اش تمام شود، سپس دوباره بلند می‌شد و نمازش را ادامه می‌داد.

(به نقل از همسر شهید، آمنه مسلمی)

انتهای متن/