مهندس شیمی در دفاع از میهن

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «عبدالحمید مقدسی» پنجم اسفندماه ۱۳۴۵ در شهرستان جهرم دیده به جهان گشود و در دامان مادری بزرگ شد که برای شیردادن فرزندانش وضو می‌گرفت و تمام اصول تربیت دینی را درمورد فرزندانش رعایت می‌کرد.

دوران کودکی نماز را در کنار پدر و مادرش آموخت و به همراه آنها راهی مسجد می‌شد، از آن جا که پدربزرگ‌هایش روحانی و امام جماعت مسجد بودند و همیشه درروشنگری و تربیت نوه خود نهایت سعی و تلاش را می‌کردند در همان طفولیت بود که با ائمه اطهار (علیهم السلام) آشنا شد و در مراسم محرم و عزاداری ائمه در مسجد شرکت می‌کرد و به عزاداران آب و شربت می‌داد و همیشه پای منبر و صحبت پدربزرگ‌های خود می‌نشست.

۶ سالگی راهی مدرسه شد و آن‌جا بود که از لحاظ درسی نیز استعداد خود را نشان داد و جزء شاگردان موفق مدرسه شد به طوری که اولیاء مدرسه او را مورد تشویق قرار داده و جوایزی به او اهداء می‌کردند.

دوران ابتدایی که بود در امامزاده محمد، در کلاس‌های تفسیر قرآن و حدیث حاج حسین آقا آیت اللهی که از روحانیون بزرگ و برجسته بود شرکت می‌کرد و احادیث و روایات و سوره‌های کوچک قرآن را حفظ کرده و هر بار مورد تشویق حاج آقا آیت الهی قرارمی‌گرفت.

سال ۱۳۵۶ که زمزمه‌های انقلاب شنیده می‌شد، عبدالحمید که ۱۱ ساله بود، اطلاعیه‌ها و اعلامیه‌های امام خمینی را که پدر و برادرانش تهیه کرده بودند را بین مردم توزیع می‌کرد.  تا این که در سال ۱۳۵۷ انقلاب اسلامی به پیروزی رسید، فاصله بین سال‌های ۱۳۵۷ تا ۱۳۵۹ که اوج فعالیت گروهک‌های ضد انقلاب در جهرم بود و سعی می‌کردند جوانان را به سوی خودشان بکشانند ولی عبدالحمید تحت روشنگری‌های پدر وبرادرانش به طرف هیچ یک ازاین گروه‌ها کشیده نشد.

سال ۱۳۵۹ با آغاز جنگ تحمیلی، عبدالحمید که فردی فعال و پرشور بود، تصمیم گرفت به جبهه برود، درحالی که کلاس دوم راهنمایی بود، برای آمادگی نظامی در بسیج ثبت نام کرد و پس از طی این دوره آموزشی به همراه برادرانش راهی جبهه شد. بعد از مدتی که در جبهه ماند، به مرخصی آمد و درس خود را ادامه داد.

 دوره دبیرستان بود که چندین بار باز هم به جبهه‌های اهواز و فاو رفت و بعد از مرخصی بلافاصله به شهر می‌آمد و درس خود را ادامه می‌داد، وی که به درس علاقه بسیار داشت، بعد از این که دیپلم خود را گرفت. در رشته ملوانی نیروی دریایی ثبت نام کرد، اما به امتحان آن نرسید و در کنکور شرکت کرد و در رشته الهیات دانشگاه امام صادق (علیه السلام) پذیرفته شد.

اما از آن جا که به رشته‌های مهندسی خیلی علاقه‌مند بود، از دانشگاه امام صادق (علیه السلام) انصراف داد و سال بعد دردانشگاه صنعتی شریف در رشته مهندسی شیمی پذیرفته شد.

طی سال اول دانشگاه به جبهه می‌رفت و می‌آمد و در امتحانات پایان ترم شرکت می‌کرد؛ در تابستان هم که تعطیلی دانشگاه بود بازهم به جبهه رفت، اما در سال دوم بود دیگر نمی‌توانست در دانشگاه بماند و ازهمان روز آغاز دانشگاه از طریق دانشگاه به جبهه اعزام شد. شهید در اکثر اعزام‌هایش، خانواده را در جریان قرار نمی‌داد و وقتی که با خوابگاهش تماس می‌گرفتند و با او کار داشتند، خبردار می‌شدند که به جبهه رفته است.

 هنگامی که از جبهه به مرخصی می‌آمد، اکثراً در بسیج و پایگاه مقاومت و در سپاه کار می‌کرد. وی از ابتدایی که به جبهه می‌رفت در چندین عملیات مهم شرکت داشت، از جمله شکست حصر آبادان، فتح خرمشهر و عملیات فاو.

عبدالحمید وقتی که به جبهه می‌رفت، دوستانش را در جریان می‌گذاشت و از آنها خداحافظی می‌کرد؛ دوستانش می‌گویند: عبدالحمید همیشه می‌گفت که دعا کنید شهید شوم ولی اسیر نشوم، چون طاقت اسارت را ندارم، نمی‌توانم تحمل کنم که نیرو‌های بعثی به امام و مردم ایران توهین کنند، پس دعا کنید که خداوند شهادت را نصیبم کند.

وی در اوقات فراغت کتاب‌های دینی را مطالعه می‌کرد، نماز شب می‌خواند و انس و الفت خاصی با قرآن داشت؛ همیشه در پایان نمازهایش دعا می‌کرد که خداوند او را مورد رحمت خودش قرار داده و به درجه شهادت برساند.  سرانجام هفتم اسفندماه ۱۳۶۵ در عملیات کربلای ۵ درمنطقه شلمچه به شهادت رسید و پیکرش مفقود شد.

زمانی که برای آخرین بار می‌خواست راهی جبهه شود با خانواده تماس گرفت و پس از صحبت کردن با مادر و جویای احوال خانواده، می‌گوید که تا ۱۰ روز نمی‌تواند تماس بگیرد، پس از آن روز ۱۵ الی ۱۴ روز از شهید عبدالحمید هیچ خبری نمی‌شود که سرانجام خبر شهادتش را به خانواده اش می‌دهند. در آن زمان مفقودیت یک بار به خواب مادرش آمده بود و به مادر گفته بود که اگر صد بار هم زنده شوم باز هم جانم را در راه اسلام و قرآن فدا خواهم کرد. پس از ۱۱ سال پیکر پاکش تفحص و در گلزار شهدای رضوان جهرم به خاک سپرده شد.

انتهای متن/