غذاي روح

اسارت كه رنج و زحمت و عذاب، حرف اول و آخر آن بود، تنها با ايمان و اعتقاد اسلامي اسرا، راحت و آسوده و قابل تحمل شد.
دعاي كميل، توسل، زيارت عاشورا، نمازهاي واجب و حتي نمازهاي شب و ... غذاهايي روحي بود. بچه‌ها فهميده بودند كه يك روح بزرگ و سبكبال، خيلي راحت، شكنجه‌هاي جسمي را تحمل مي‌كند. اين تئوري بارها و بارها در «آزمايشگاه تخصصي شكنجه» عراقيها امتحان شده بود.
رضا آبنيكي ـ تهران