پرنده شعر : سعدي ترانه : مزدا شاهاني كه هنوز من نبودم كه تو در دلم نشستي همه عمر برندارم سر از اين خمار مستي دگران روند و آيند و تو همچنان كه هستي تو نه مثل آفتابي كه حضور و غيبت افتد راز پر كشيدنت را كسي جز من نميدونه تو اگه پرنده باشي چشاي من آسمونه با صداي ساز خسته، تر كنم گلوي آواز واسه من سخته كه بي تو بنويسم مشق پرواز بيا تا آخر دنيا بشينيم و پر نگيريم من و تو گرچه اسيريم حيفه از غصه بميريم قصه مرگ و جدايي، تو كتابا جا ميمونه جاي پر زدن زمين نيست تو قلب آسمونه بعد از اين ديگه غمي نيست نگو عمرمون تموم شد اينكه فرصت كمي نيست بيا فردا رو بسازيم زنده كن صداي سازو كه رسيده وقت پرواز اشك پاكتو نگه دار واسه غسل تن پرواز