فاو
هرسال دهه فجر اسارتگاه دشمن براي ما حال و هوايي ديگر داشت. از دو سه ماه قبل گروههايي تشكيل مي‌شدند و هر كدام, تمام نيرو و توان خود را بكار مي‌گرفتند تا بتوانندهنري, ذوقي, سرگرمي, اطلاعاتي و فني را به نمايش درآورند و دهه فجر را گرامي بدارند. آن روز 20/11/64 بود و دو سه روزي از دهه فجر باقي مانده بود. من با چند تن از برادران كه چيزي نداشتيم تا به ديگران ارائه بدهيم و فقط تماشاچي بوديم, از اين اطاق به آن اطاق مي‌رفتيم و از برنامه‌ها ديدن مي‌كرديم.
از اتاق شماره يك شروع كرديم كه در آنجا تئاتري جالب و ديدني اجرا مي‌شد كه داستانش در درون خاك لبنان مي‌گذشت و مربوط به دو رزمنده ايراني و يك لبناني بود كه در سلول بودند و دورزمنده ايراني سعي مي‌كردند با توسل به دعا و توكل, خودشان را حفظ كنند و هر گاه يكي از فرازهاي مناجات علي عليه السلام شروع مي‌شد, عجيب بر روحيه جوان لبناني اثر مي‌گذاشت و همين امر مشاجره‌اي را بين او و دو رزمنده‌ي ايراني بوجود مي‌آورد و كم كم آن جوان لبناني در مقابل دعا تسليم شد و نمايش به پايان رسيد.
از آنجابيرون آمديم و ديديم كه نگهبانان عراقي همه‌ي سعي‌شان بر اين است كه بتوانند جلوي اجراي برنامه‌ها را بگيرند و يا با به دست آوردن مدركي, اردوگاه را تنبيه كنند, اما هوشياري برادران و به موقع عمل نمودن و برنامه‌ها را جمع و جور كردند, آنها را مايوس مي‌كرد.
به اتاق شماره 5 رفتيم كه صوت قرآن بود. همخواني و دكور صحنه و ذوق بكار رفته ما را كاملا مجذوب خود كرد: لباسهاي سفيد و در ميان آنها يك روحاني با لباس و عمامه و صحنه با نور سبز كه با كشيدن پارچه‌اي سبز به روي لامپ فلورسنت بوجود آمده بود تمثال مبارك حضرت اما(ره) و رهبر معظم انقلاب و رئيس جمهور فعلي و چند گلدان گل ناز و گل رز و صحنه‌اي كه با پتوي سبز دكوربندي شده بود, صفاي خاصي داشت, با صوتي زيبا از برادر عليرضا چهارمحالي و ديگر برادران هر كدام با سبكي مخصوص از عبدالباسط و منشاوي و سبكهاي نوي ديگر.
از آنجا به اتاق شماره 7 رفتيم كه در آنجا نمايشي از كونگ‌فو و تكواندو و جودو جريان داشت. به زيبايي خط‌ها را به نمايش درمي‌آوردند و با سلام و صلوات تماشاچيان روبرو مي‌شدند.
از آنجا هم بيرون آمديم رفتيم به اتاق شماره 14 كه در آنجا مسابقات كشتي جريان داشت و در وزنهاي 68 كيلو كشتي خوبي بود كه ديدن كرديم. اما وضعيت قرمز شد و مجبور به فرار شديم, چون نگهبانهاي عراقي به آن قسمت هجوم آوردند.
بعد از چند دقيقه به طرف ديگر اردوگاه و به سوي اتاق شماره 9 رفتيم. در آنجا مسابقات حفظ قرآن و نهج‌البلاغه جريان داشت كه رقابتي عجيب بين چهار گروه باقيمانده از اتاقهاي 3 و 4 و 8 و 9 بود كه چون يكي از برادران چهارمحالي به نام كاووس در آن گروه بود, ما مانديم و تماشاچي اين مسابقه شديم كه جالب و خوب برگزار شد و از معنويت خاصي برخوردار بود. آنجا هم وضعيت قرمز شد و ناچار فرار كرديم .
ساعت دو ونيم بعد از ظهر بود و نداي «غذا, غدا» از آشپزخانه بلند شد. عجب نواي خوشي! جاي شما خالي, برادران در آشپزخانه در دهه فجر تلاش زيادي مي‌كردند كه با امكانات كم و مواد غذايي ناچيز, غذاي خوشمزه و بالطافت و ظرافت ايراني تهيه كنند.دستشان درد نكند, در هر اتاقي يك نفر به عنوان مسئول فرهنگي, برنامه‌ها را اعلام مي‌كرد و او اين طور شروع كرد: برنامه‌هاي امروز به اين شرح است: اتاق شماره 1 فينال مسابقات احكام, اتاق شماره 11 تئاتر, اتاق شماره 8 نمايشي از كونگ‌فوي ژاپني و چيني.
بعد از شنيدن برنامه‌ها از اتاق بيرون آمدم. دلم سخت گرفته بود براي ايران و برنامه‌هايي كه فكر مي‌كردم در ايران باشد. شروع به قدم زدن كردم.يكي از برادران آمد و گفت: كم آوردي؟ چرا تنها را مي‌روي؟
گفتم: اي بابا, ديگر از ما گذشته. چه فرقي مي‌كند اينجا يا ايران؟ بايد ساخت تا ببينيم چه مي‌شود.
در دلم غوغايي بود اما در هر حال بايد به يكديگر روحيه مي‌داديم و سعي مي‌كرديم خودمان را بگيريم كه فكر نكند ما كم آورده‌ايم.
با هم به طرف زمين واليبال رفتيم. مسابقه بين دو تيم درجه يك بود و چند سرباز عراقي را هم ميخكوب كرده بود و بازي را تماشا مي‌كردند. اين مسابقه هم جزء مسابقات دهه فجر بود. چند شماره‌اي را تماشا كردم و برادري كه با من بود, سخت مشغول تشويق بود كه من راه افتادم و به طرف ميز پينگ پنگ رفتم. آنجا هم مسابقه بين دسته يكها بود.دكتر رضا با يكي از برادران به نام رحيمي بازي مي‌كرد كه ديدني بود و همه سعي مي‌كردند دكتر رضا را تشويق كنند كه او ببرد و آخر هم باخت.
از آنجا به طرف ديگر اردوگاه رفتم. مسئولان غذا تلاش مي‌كردند براي شب غذايي آماده كنند. در هر اتاقي چند نفر شيريني براي شب كه برنامه بود, آماده مي‌كردند. در گوشه و كنار ديده مي‌شد كه چند نفر گوشه‌گير در كناري خلوت كرده بودند و با خداي خود راز و نياز مي‌كردند.
در همين اثنا موقع آمار شد و همه بدو بدو جلوي اتاقها جمع شدند و نگهبانها هم ناسزا مي‌گفتند و بهانه مي‌گرفتند. به برادر اخوان رسيدم كه يكي از فرهنگيهاي اسير بود. حالتي عجيب داشت و هميشه ذكر مي‌گفت و روزه مي گرفت. بعد از سلام و عليك, گفت خدايا, عيدي ما را در اين دهه فجر بده و رزمندگان را به پيروزي بزرگي نائل كن. من هم آمين گفتم و از هم جدا شديم و من به اتاق خودمان رسيدم و در صف آمار نشستم و پس از گرفتن آمار, به اتاق رفتيم. بعد از چند دقيقه مسئول گروه فرهنگي اعلام برنامه كرد: «ساعت پنج تلاوت قرآن و بعد سخنراني برادر اصغر آقا و بعد از نماز, نمايشنامه داريم و بعد از شام, اخبار, مسابقه‌ي نهايي مشاعره بين دو گروه 8 و 2 و بعد خاموشي».
خلاصه, شب حوصله نداشتم و خوابيدم, صبح زود كه بيدار شدم, يكي از برادران كه نگهبان بود پيش من آمد . گفت چه خبر؟
گفتم سلامتي.
گفت: خواب ديدم كه حمله شده و ما آزاد شده‌ايم. تو چه خبر داري؟
گفتم: راديو پيش من نيست. ان شاء الله كه درست است. بعد از اينكه آمار تمام شد, مي‌روم ببنيم چه خبر است.
بعد از نماز, حالتي ديگر داشتم. بي‌صبرانه منتظر آمار بودم كه آمار رسيد و آزاد شديم. به طرف يكي از برادران كه آن شب راديو مي‌گرفت رفتم,ديدم خوشحال است, گفت: عمليات شروع شد.ديشب ساعت 10 والفجر8. اخبار ساعت هشت صبح اينها را گفته. محور عمليات: فاو, رمز: يازهرا(س), وسعت خاك آزاد شده: 800 كيلومتر مربع, هواپيما زيادند, تانك و غيره زياد, غنايم زياد, كشته خيلي, جزيره مجنون, ساحل خور عبدالله, اسير زيادگرفته‌اند. بعد بيا اخبار را بدهم بخواني.
وقتي راه افتادم گريه مي‌كردم. به آقاي اخوان رسيدم, گفتم: دعايت قبول شد و عمليات ديشب شروع شده و به اميد خدا ما پيروزيم.
او چشمانش پر از اشك شد و رفت تا دعا كند براي دلير مردان جبهه‌ي حق. بعد از صبحانه كه ساعت 9 صبح بود اردوگاه پر از شادي بود, اما دشمن زبون مانند مار به خود مي‌پيچيد و دعاي توسل برادران كه شروع شد, حالتي روحاني بر اردوگاه حاكم گشت.
آن روز را هرگز نمي‌توانم فراموش كنم كه دلها و قلبها چقدر مهربان با صفا بود و چشمها برق مي‌زد و اشك شوق از گونه‌ها سرازير بود و دعا براي امتي قهرمان و سربازاني دلير و بسيجياني وارسته و خالص لحظه‌اي قطع نمي‌شد و صلوات و ذكر براي ياري و سلامتي آنها از برادران دربندشان شنيده مي‌شد كه «نصر من الله و فتح قريب» نزديك است.