آب

سرانجام, ما را به اردوگاه شهر بعقوبه بردند. در آنجا از لحاظ آب و غذا سخت در مضيقه بوديم. در هر آسايشگاه هزار و چهارصد نفر را جا داده بودند و براي اين عده كمتر از ششصد قرص نان به داخل آسايشگاه مي‌انداختند.
روزي يكبار تانكر آبي مي‌آوردند و نيم ساعت فرصت داشتيم از آن آب استفاده كنيم. روزي در آسايشگاه بودم كه يكي از دوستانم به اسم مهدي حاجي‌‌ عليان كه از شدت گرما و بي‌آبي تب و لرز گرفته بود و در آتش تب مي‌سوخت, به من گفت كه برايش كمي آب تهيه كنم. من نيز با عجله يك قوطي برداشتم و به طرف در رفتم و به زبان فارسي به نگهبان عراقي فهماندم كه براي دوستم كه بيمار است, كمي آب مي‌خواهم.
بيرون يك تانكر دويست ليتري آب بود, در كمال تعجب ديدم كه نگهبان در را باز كرد و گفت: برو از آنجا آب بردارو به سرعت به سوي تانكر آب رفتم اما ناگهان چند سرباز عراقي با كابل وشلاق به من حمله‌ور شدند و آنقدر مرا زدند كه از هوش رفتم. نيم ساعت بعد در آسايشگاه به هوش آمدم. از بچه‌ها حال مهدي را پرسيدم, گفتند حالش خيلي بد بود, عراقيها او را بردند. پس از يك هفته خبر آمد كه حاجي عليان در بيمارستان شهيد شده است