روز شوم

صبح روز جمعه 22 دي ماه 68 با صداي تيراندازي از خواب بيدار شديم . آن روز عراقيها براي آمار صبح نيامدند و بعد از دو ساعت يك نگهبان آمد و گفت فقط مسئولان غذا خارج شوند.
وقتي مسئولان غذا برگشتند ، با چهره هاي غمگين و ناراحت گفتند. در آسايشگاه كناري ، براداران را توي اين سوز سرما بيرون آورده اند و با شورت و زير پوش وادارشان كرده اند توي گل غلت بزنند و حدود صد نگهبان با كابل و باتوم به جانشان افتاده اند و صداي يا حسين آنها بلند است.
چون حدس مي زديم جمعه سياه و شومي در انتظار ماست ، دست به دعا برداشتيم.
حدود سه ساعت بعد نگهبانها به سراغمان آمدند و ما را از آسايشگاه خارج كردند. با مشاهده فرمانده اردوگاه حدسمان به يقين مبدل شد. او براي ما سخنراني كرد و گفت: يك نفر از شما مي خواست فرار كند ما او را گرفتيم . حالا همه تان را تا سرحد مرگ مي زنيم تا ديگر هوس فرار كردن به سر كسي نزند.
پس از پايان سخنراني فرمانده ملعون اردوگاه ، عراقيها همه ما را به صف كردند و يك ديوار مرگ به طول صدوپنجاه متر از وجود كثيف نظاميان بعثي ساختند.
براي رسيدن به آسايشگاه هر كدام مي بايست از جلوي اين ديوار مرگ مي گذشتيم و اين كار به قيمت اصابت حداقل صد ضربه كابل و باتوم بر بدنهاي نحيفمان تمام مي شد كه هميشه نتيجه آن شكستن دست و پاها و كور شدن چشمهاي بسيار بود.
آن روز را «جمعه سياه» يا «روز شوم» نامگذاري كرديم.