جواد جزيني: همه نهادهاي كشور، مدعي ادبيات ايثار و شهادت هستند

اين نويسنده و منتقد، در گفتگو با خبرنگار پايگاه اطلاع رساني فرهنگي شاهد، با بيان اين كه در جامعه ما داستان نويسي به عنوان شغل در نظر گرفته نشده است، افزود: داستان كوتاه كمترين تيراژ را در ادبيات ما دارد و مشخص نشدن شغل، يكي از مشكلات عمده نويسندگان و شاعران است. متاسفانه سياست هاي نادرست وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي در برخورد با نويسنده و حمايت عمده از ناشران سبب شده است نوعي دگرگوني و مشكلات در بازار كتاب، نويسنده و مخاطب بوجود آيد. جزيني تصريح كرد: وزارت ارشاد با حمايتهاي زياد خود از ناشران ناآشنا، زمينه ورود نويسندگان كم تجربه و عاري از پشتوانه هاي علمي و حرفه اي نويسندگي را فراهم مي كند. وي مجموعه داستان هايي را كه در سال به چاپ دوم مي رسند را بسيار اندك خواندو عنوان كرد: بيش از 73 مجموعوه داستان چاپ شده در سال، به چاپ دوم نمي رسند. او، اين موضوع را نشان دهنده و مجالي براي ذوق آزمايي عرصه نويسندگي خام خواند. جزيني همچنين به مشكلات چاپ كتاب پرداخت و تصريح كرد: مجموعه نشر ايران، به دلايل استفاده نكردن از تكنولوژي مدرن و جديد، توليد كتاب را گران و باعث كسادي بازار نشر شده است. اين منتقد در پاسخ به سئوال شاهد مبني بر اين كه وضعيت مميزي در كشور، تا چه اندازه مي تواند از خلاقيت و ابتكار نويسنده در توليد و خلق اثر تاثير بگذارد، اظهار داشت: نبود يك قانون مدون براي مميزي مشكلات زيادي را براي نويسندگان به همراه داشته است. علي رغم اين كه قانون اساسي، تكيه بر صراحت كلام و بيان واضح انديشه دارد، اما در واقع اين گونه نيست و بيشتري درگيري نويسندگان بر سر مميزي است. او بحث هاي مربوط به مميزي را فاقد بار قانوني مناسب دانست و توضيح داد: نويسندگان بايد در فضايي در نظر گرفته شود كه كمترين احساس خطر و تشويق ذهني را داشته باشند. به طور حتم، تاثير بحث هاي جدي مميزي در كشور، مانع بروز و رشد خلاقيت و نوآوري در آثار نويسندگان شده و باعث مي شود آنها با نوعي ترس و بيگانه شدن با محيط آثارشان را منتشر كنند. وي در اين زمينه، حمايت دولتي را خواستار شد و بيان داشت: در فضاي آزاد است كه مي توان از يك نويسنده انتظار خلق اثري ماندگار و قابل توجه را داشت. بنابراين دولت بايد با برنامه ريزي و حمايت مناسب مالي و معنوي از نويسنده در عين امنيت سازي براي وي، فضاي نوشتن را برايش بوجود بياورد. البته اين حمايت ها بايد قبل از چاپ، در حين و بعد از چاپ هم باشد. اين نويسنده، با بيان اينكه در كشور عدم وجود يك فعاليت رسمي براي نقد، باعث بيراهي بسياري از نويسندگان شده است، افزود: تنها يك جريان نقد خلاق مي تواند اين كاستي ها را از ميان بردارد. وي همچنين به نحوه غلط نقد در كشور اشاره كرد و تصريح كرد: خيلي از نقادان ما، از سر ذوق به نقد و بررسي يك اثر مي پردازند. يعني اگر با انديشه و جهان بيني شخصي آنها تعارضي نداشت، آن اثر در فهرست، بهترين ها قرار مي گيرد و در غير اين صورت مورد انتقاد و گاه توهين هم قرار مي گيرد. او وجود چنين فضايي براي رشد و توسعه فرهنگي كشور با استفاده از كتاب را بسيار خطرناك دانست و ادامه داد: به طور حتم، نقد اگر كارساز و به دور از تعصب و غرض باشد، نويسنده آن را مي پذيرد و درصدد جبران و اصلاح اثرش برمي آيد. اين امر باعث مي شود تا جدي تر، بنويسيد. اما عكس اين موضوع لطمه زيادي را به نويسنده و مخاطب وارد مي كند. جزيني با بيان اين كه هم نهادهاي كشور مدعي ادبيات ايثار هستند، بيان داشت: حتي وزارتخانه ها و مراكز فني، ادعاي اين را دارند كه در اين حوزه اثري بنويسند و خود را باني ادبيات دفاع مقدس مي دانند. البته بحث ارزش هاي دفاع مقدس، زنده نگه داشتن مفاهيم ايثار و شهادت و نشر افكار شهداي ما، به يك ياد و نهاد مردمي و غير مردمي، ختم نمي شد؛ ولي مسئله در اين است كه كساني در اين حوزه فعاليت مي كنند، واقعاً با شناخت و بصيرت، مباني و ارزشهاي دفاع مقدس را در قالب آثار هنري دربياورند و الا ديگر نيازي به آسيب شناسي جنگ نيست.