عبدالجبار كاكايي در گفتگو با شاهد: جنگ، ادبيات خود را ساخت و پا برجا ماند

اين شاعر و منتقد ادبيات دفاع مقدس در گفتگوي اختصاصي با خبرنگار پايگاه اطلاع رساني فرهنگي شاهد با بيان اين كه ادبيات پايداري وارد مرحله تازه اي از ادبيات جهاني شده است، تصريح كرد: شعر جنگ، شعر فرصت ها و واقعيتهاي انديشه تاريخي يك ملت براي سالهاي پس از جنگ است تا مجالي باشد براي به تصوير كشيدن آن چيزهايي كه زبان از بيان آن قاصر بوده است. كاكايي افزود: اين ادبيات، بخشي از هويت، تاريخ و فرهنگ هر جامعه اي محسوب مي شود كه به نوعي با جنگ روبرو بوده است و بر ضد آن قلم فرسايي كرده است. وي با اشاره به اين كه ما شاعران صلح طلبي هستيم اظهار داشت: افزودن بر قطر كتاب جنگ، مشكلي از جنگ دفاع مقدس حل نمي كند و اگر جنگ بر ما سيطره پيدا كرده به دليل اين نبود كه مورد علاقه ما است، چرا كه شاعر در پي كشف لحظه هاي آرامش است. دبير اين دوره كنگره شعر دفاع مقدس كار پژوهشي در حوزه ادبيات پايداري را بسيار كم برشمرد و اذعان كرد: وقت آن رسيده است با ديدي منصفانه زواياي مختلف جنگ را بررسي و ارزيابي كنيم؛ چرا كه امروز ديگر بايد به دنبال ثمره هاي آن باشيم. وي اضافه كرد: كار تطبيقي در خصوص ادبيات جنگ هم كم است و همه همت ما هم به همين جشنواره و همايش ها بسنده شده است. كاكايي در پاسخ به اين سوال كه كارهاي دهه هشتاد شاعران جوان را چگونه ارزيابي مي كنيد؟ گفت: شعر در دل حادثه بهتر به وجود مي آيد كه با اين غزل هاي جديد مدرن جوانان نمي خواند. بنابراين به نظر بنده عرصه بايد باز شود و اجازه داده شود تا طبع جوانان مسلمان شكوفا شود. وي در ادامه افزود: بهر حال شعر اين دهه، از بطن حوادث جامعه و روابط علي و معلومي آن مي گذرد و خيلي طبيعي است با يك سري انديشه هاي نو و تا حدودي مي شود گفت مدرن مواجه مي شويم كه پذيرش آن نياز به زمان دارد. اين شاعر و منتقد اضافه كرد: كار شاعر، كشف لحظه ها ي از خود بي خود شدن است، بنابراين شعر معلول شرايط اجتماعي جامعه است، پس آنچه در شعر جوانان اين دهه مي گذرد وارد شدن به مرحله تازه اي است كه با جهاني شدن هم بي ارتباط نيست. كاكايي در مورد سئوالي مبني بر اين كه آيا شعر جنگ ما جهاني شده است؟ تصريح كرد: ما نه تنها شعر جنگ مان، بلكه ادبيات مان هم، جهاني نشده است و هيچ كدام قابليت جهاني شدن را پيدا نكرده ا ند؛ چون ساز و كارهاي آن را نداريم. وي در پايان افزود: مادامي كه سرچشمه آب گل آلود است، انتظار جهاني شدن در آثارمان را نبايد داشته باشيم؛ ما بايد زيرساخت هاي ادبيات جنگ مان و به طور كلي ادبيات مان را بازنگري كنيم و با رويكرد بهتري كه در شأن فرهنگ و تمدن ايراني به آن بنگريم.