نامه آزادگان

"... راجع به مريضي باباي آقا مصطفي نوشته بوديد كه خوب شده است. خواهرجان!، وقتي خبر فوتش را شنيديم، جداً كمرمان شكست(نامه فوق در جواب نامه خانم فاطمه گنجي فرستاده شده است). هشت سال اسارت با آن همه سختي و مشكلات، خم به ابروي برادران نياورد؛ ولي به محض شنيدن آن خبر، خيلي افسرده و شكسته شدند. وقتي به يكديگر مي‏رسيديم، مي‏گفتيم: ناراحت نباشيد، ان شاء الله، بعد از برگشتن به ديدار او مي‏رويم و با ديدنش تمامي غم اسارت را، از دلمان بيرون مي‏كند. حالا نمي‏دانيم چه بگوييم؟! حسرت و آرزوي عجيبي بر دلمان ماند.... (30/6/68)