فاو

بعد از عمليات «فاو» به مقر «المهدي» رفتيم. در طي چند روز كه آنجا بوديم، مأموريتي به ما واگذار نشد. چون بيكار بوديم، معمولاً داخل خليج ميرفتيم و اوقات خود را با ماهيگيري سپري ميكرديم و شب هم صيدمان را روي درديگ بزرگي ميپختيم و بين پرسنل مقر تقسيم ميكرديم.
بالاخره طلسم شكست و ابلاغ كردند، براي انهدام بخشي از نيروهاي دشمن به فاو برويم. در آن هنگام، بالگردهاي 214 هوانيروز، مشغول تخليهي آخرين قسمت از نيروهاي مستقر در فاو بودند.
برابر دستور، قرار شد نيروهاي عراقي مستقر در بخش غربي رودخانهي فاو را مورد حمله قرار دهيم تا مابقي نيروهاي خودي بتوانند محل را ترك كنند. اما هرچه مناطق و مختصات داده شده را جستوجو كرديم، اثري از عراقيها نديديم. در عوض، در بخش شرقي كه گفته بودند نيروهاي خودي مستقر هستند، بخش اعظمي از نيروهاي عراقي را در حال پيشروي ديديم.
با اطلاعاتي كه داده بودند، ابتدا فكر كرديم نيروهاي خودمان هستند، اما وقتي آتش سلاحهايشان به سويمان گشوده شد، با فرياد ستوان شيرعليان، متوجه اشتباهمان شديم. ديگر لازم به گرفتن اطلاعات، آن هم از نوع غلظش نبود. خودمان با چشم خودمان ميديديم كه كسي براي هدف قراردادنمان بيكار نيست. هرسه فروند بالگرد كبري، يورش خود را آغاز كرده و توانستيم ضربات مهلكي به آنها وارد آوريم.
با رسيدن به مقر، سرو صدايمان را بلند كرديم و يقهي هركس را ميرسيديم ميگرفتيم و ميپرسيديم؛ چرا اطلاعات اشتباه به ما دادهاند. اما وقتي به ما گفتند اين اشتباه عمدي نبوده و باعث نجات جان تعداد زيادي از پرسنل باقيمانده در فاو گرديده است، خوشحال شده و همهچيز را فراموش كرديم.
رقص دلفينها. صفحه117