ديدار

خاطره اي از شهيد ابراهيم همت

اولين ديدار همت با حضرت امام (ره)، تأثير عميقي در وجود او گذاشته بود.
همت تازه سپاه قمشه را راه اندازي كرده بود و از اين كه مي توانست امام و مقتداي خودش را ببيند، خوشحال بود. وقتي از ديدار حضرت امام (ره) برگشت، تا مدت ها از نشئه ي اين ديدار سرمست بود. خودش مي گفت: « خيلي منقلب شده ام. »
پرسيدم: « آن جا چه اتفاقي افتاد؟ »
گفت: « دست آقا را بوسيدم و امام دست خود را به محاسن من كشيد. در آن لحظه كه امام اين كار راكرد، من ديگر در حال خودم نبودم. حالتي به من دست داد كه تا زنده ام فراموش نخواهم كرد. »
او قبلاً هم امام (ره) را ديده بود. اولين روزي كه ايشان به ايران آمدند؛ همت ميان جمعيت مشتاق در بهشت زهرا (س)، امام (ره) را ديده بود ولي آن بار با اين بار تفاوت هاي بسياري داشت.
نوازش حضرت امام (ره) روح او را چنان آشفته كرده بود كه ديگر در قفس تنش نمي گنجيد و چنين شد كه عشق و علاقه او به مقتدايش تا شهادت مظلومانه اش او را همراهي مي كرد.

منبع: كتاب سردار خيبر، نوشته مهدي فراهاني، ص46