قاطرهاي ترسو

يكي از مشكلات رزمندگان در مناطق كوهستاني عمليات والفجر4 انتقال مجروحين از بالا به پايين است. در آن شرايط امكان استفاده از هلي كوپتر وجود ندارد.
با پيشنهاد آقاي قرباني، مسئول محور بهداري، مجروحين را با اسب و قاطر به پايين منتقل مي كنند، منتها اين امكان وجود دارد كه حيوانات با شنيدن صداي انفجار، رَم كنند.
باز با پيشنهاد آقاي قرباني، تعدادي از بچه ها، بين حيوانات مي روند و چند گلوله شليك مي كنند تا گوش حيوانات به صدا عادت كند و در بين راه با شنيدن صداي انفجارها رَم نكنند. اين تدبير نيز جواب مي دهد؛ امّا وقتي به پايين كوه مي رسند، آقاي قرباني كه از ناحيه پا مجروح مي شود، به سبب خونريزي زياد به ديدار حق مي شتابد.
اين خاطره يادآور رويداد ديگريست كه در همدان رخ مي دهد.
رزمندگان، محمولۀ فشنگ و مهمات را بار قاطرها مي كنند و زماني كه قصد عبور از روي پل را دارند، حيوانات با مشاهدۀ ارتفاع زياد و صداي خروشان آب مي ترسند و مقاومت مي كنند.
يكي از اهالي روستا، يك گوني روي سر قاطر مي كند و از روي پل عبور مي دهد و بدين ترتيب تمام مهمات به آن سوي پل فرستاده مي شود.