مردابگاه
در شرايط بسيار سخت اردوگاههاي عراق كه محدوديت، همراه با شكنجه و آزار حاكم بود، عراقيها دائماً سعي در سركوبي برادران آزاده داشتند و ميخواستند كه محيط آنجا ساكت و راكد باشد و صدايي از كسي شنيده نشود، دقيقاً مثل يك مرداب بيروح و خاموش. به همين دليل برادران آنجا را «مردابگاه» ناميده بودند.