در شرايط بسيار سخت و بحراني اسارت، عراقيها حتي اجازه خنديدن نيز به اسرا نميدادند. در چنين شرايطي در يك لحظه همه با هم ولي پنهاني و آهسته و كوتاه ميخنديدند به آن «لبخند خلاصه» ميگفتند.