غلام حرامي

«غلام كنگري» از برادران آزاده نوجوان بود كه به خاطر سنّ كم، او را به اردوگاه بين القفسين برده بودند. او كه فرد شجاع، باهوش و زيركي بود، در مدتي كوتاه توانست با فراگيري زبانهاي عربي، انگليسي و فرانسوي براحتي به اين سه زبان صحبت كند. در اواخر اسارت وقتي غلام را به اردوگاه 17 تكريت تبعيد كردند، به اتفاق آراء به عنوان ارشد آسايشگاه انتخاب شد و علي رغم سنّ كم، توانست بخوبي از عهده مديريت آسايشگاه برآيد. او با اجراي نقشه‏هاي ماهرانه‏اي، به كمك ديگران توانست تغيير و تحوّلات عمده‏اي در ظاهر آسايشگاه ايجاد كند، بطوريكه يك روز صبح وقتي نگهبان عراقي آسايشگاه 5 جهت گرفتن آمار وارد آسايشگاه شد، فكر كرد كه اشتباهي آمده است و با ديدن غلام كه ارشد آسايشگاه بود، با تعجب و حيرت به عربي پرسيد: اينجا آسايشگاه 5 است؟! و غلام نيز با خنده جواب داد: بله. به خاطر اين قبيل شيرينكاري‏ها، او در بين عراقيها به «غلام حرامي» معروف شده و بارها نيز مورد تشويق حاج آقا ابوترابي قرار گرفته بود.