عراقيها براي شناسايي افراد به نام و نامخانوادگي اكتفا نميكردند و ميبايست نام پدر و پدر بزرگ نيز روي كارتهايي كه به سينه اسير الصاق ميشد، نوشته شود و اسرا اين كارتها را به كنايه «شجرهنامه» ميگفتند.