به آرايشگر اردوگاه «حلّاق» گفته ميشد. هر دو ماه يك بار تراشيدن سر با تيغ در اردوگاه اجباري بود. با آمدن صليب سرخ به اردوگاه، يك ماشين دستي و قيچي و يك آينة كوچك به حلّاق تحويل داده شد.