خلوت حزن

كجا برم غم دل را كه غم گساري نيست
وفا و مِهر كه جويم كه دوست داري نيست
گل مروّت و مردي و عشق چون چينم
خزان گرفته جهان را و نوبهاري نيست
بشد بهار جواني بدل به پيري و عيب
كه چشم تار ترم ار فروغ ياري نيست
به هر كجا نگرم مجمع بلا بينم
به جمع غم زده قلب اميدواري نيست
زمانه با همه اين گونه مي كند بازي
به دست بستهء ما هيچ اختياري نيست
دلي شكسته نداري، مجوي خلوت حزن
گلي به باغ نداري، مگو هزاري نيست
مگو ز شعر تو خوانند سوز دل «خسته»
كه بغض آه تو فرياد آشكاري نيست

منبع: كتاب: جهان بي چشم هاي من، شاعر: عنايت اله مالكي، نشر شاهد89، صفحه:55