غيبت

پلك هايم را روي هم مي گذارم
و به آنچه كه هيچ وقت نداشته ام فكر مي كنم
به دست هايت؛ باد مي آيد و
رويايت با موج
برمي گردد.
ديگر حتي
كودكان ماهي گير هم
نامت را به خاطر نمي آورند
آه! راستي
پس پشت هر سايه
مردي است، تكيده و استخواني
و پس از هر سلام
دشنه اي!
گوشي را بر مي دارم
الو… الو صداي مكرر بوق
تو نيستي
و قلبم هزار آشيانه مي شود
چشم هايم را مي بندم
و دوباره
به آنچه كه نداشته ام، فكر مي كنم.
منبع: كتاب به وسعت درخت سيب، به كوشش عبدالرضا شهبازي، ص99