فوتبال، باز هم فوتبال

چند سال پيش از پيروزي انقلاب، مسابقه فوتبالي بين دو تيم ملي جوانان ايران و عراق در ورزشگاه امجديه برگزار شده بد كه عراقي ها چهار بر سه برده بودند. در طول ده سال اسارت، دهها بار فيلم اين مسابقه را از تلويزيون عراق نشانمان دادند؛ خصوصا تصوير گلهاي زده را. سپس گوينده سخن فرسايي مي كرد كه ما در تمام ابعاد نسبت به ايران برتري داريم؛ ورزشي و نظامي و ...
قرار است كه دوباره دو تيم ايراني و عراقي در جام صلح و دوستي كويت بازي كنند. هرچه زمان برگزاري مسابقه نزديك تر مي شود، بحث فوتبال داغ تر مي شود. اسرا سال هاست هيچ اطلاع درستي از وضع تيم هاي ملي كشور ندارند. حتي خبر مسابقات هم به درستي پخش نمي شود.
سرانجام ساعت برگزاري مسابقه فرا مي رسد. به تقاضاي بچه ها، عراقي ها موافقت مي كنند همه در آسايشگاهي كه تلويزيون داشت، جمع شوند. مراسم ورود بازيكنان به زمين را پخش نمي كنند. بازي آغاز مي شود. قلب ها بشدت مي تپد بازي ثفر بر صفر به پايان مي رسد. تيم ايراني، بازي خوبي به نمايش مي گذارد. خود عراقي ها اعتراف مي كنند كه درجه ي بازي ايراني ها بالاست. اما بيش از بازي خوب، آنچه كه هويداتر است اخلاق خوب تيم ايران است. نود دقيقه بازي با اخلاق، عراقي ها را مجذوب كرده اسن. خصوصا آن گاه كه يكي از عراقي بر زمين افتاد و بازيكن ايراني، دستي به سرش كشيد، دستش را گرفت و از زمين بلندش كرد. همان دم، احمد، درجه دار عراقي، گفت: «به خدا بازيكن ايراني، پسر خوي است!»
نتيجه صفر صفر بازي، نتيجه خدايي است! عراقي ها اگر مي بردند يا مي باختند، واي به حال ما اسرا بود. برادر عرب زباني كه چند روز بعد به بيمارستان رفته مي گويد: «در بيمارستان با افسر دگتري آشنا شدم و با هم گفت و گو كرديم. دكتر گفت: «به شرفم قسم، جام اخلاق اين مسابقات، حق مسلم تيم ملي فوتبال ايران است!» همچنين: «پخش اين مسابقه چنان اثر مثبتي در روحيه مردم عراق به جا گذاشته كه مسئولان پشيمان شده اند!»
انتهاي پيام/ز