شهيدي كه به خانه بازگشت

برادر بسيجي محمد جعفر زمرديان، از نيروهاي گردان تخريب لشگر 32 انصار الحسين(ع) در دي ماه سال 1365 در منطقه عملياتي كربلاي 4، مفقود مي گردد. پس از اعلام اوضاع منطقه، فرماندهان شهادت او و ساير همرزمانش را تأييد مي نمايند. پدر و مادر جعفر، كه هر دو ناشنوا بودند، با برگزاري مراسمي در غم غربت عزيز خود مي نشينند در حالي كه هيچ اثري از او به دستشان نمي رسد. پس از ماه ها، نيروهاي تعاون سپاه همدان، آلبوم عكسي از شهداي مجهول الهويه(گمنام) را جهت شناسايي خانواده شهداي مفقودالجسد به همدان مي آورند. پدر و مادر جعفر، در ميان عكس ها، چشمشان به عكسي مي افتد كه شباهت بسياري با جعفر دارد. آنها به معراج شهداي تهران مي روند و از نزديك با تطابق علائم ظاهري جعفر و پيكر شهيد تأييد مي نمايند كه شهيد فرزندشان جعفر است. پيكر او را به همدان آورده و در گلزار شهداي شهر به خاك مي سپارند.
در تابستان 1369، با آزادسازي اسرا، ناگهان جعفر نيز در جمع آزادگان ديده مي شود. او در حالي در شهر همدان در آغوش پدر و مادر خود قرار مي گيرد كه پيكر شهيدي به نام او در قبر آراميده بود.
او بلافاصله به زيارت شهيد مي رود و سنگ قبري را با عنوان شهيد گمنام بر روي مزار آن شهيد نصب مي كند. شايد اين واقعه، بهانه اي بود تا پدر و مادر ناشنواي جعفر بتوانند با حضور بر سر مزار شهيد عقده هاي درون خود را بگشايند.
انتهاي پيام/ز