اسطوره ي زمان

… و تير آمد و او با قدي كمان مي سوخت
نشست روي زمين رو به آسمان مي سوخت
براي اينكه به يك مشت خاك او نرسند
ميان معركه يك كشت استخوان مي سوخت
رسيد صاعقه و لاله ها شهيد شدند
و دشت يكسره در شعله خزان مي سوخت
زمان ز هجرت نام آور زمين ناليد
زمين ز غربت اسطوره زمان مي سوخت
درست مثل كسي كه به سجده مي افتد
درست موقع سر دادن اذان مي سوخت
به رو سپيدي او آسمان شهادت داد
اگرچه لحظه پايان امتحان مي سوخت
منبع: كتاب در متن شعله ها، دفتر سوم، به كوشش : حسن يعقوبي، ص19