غزل شهود

غزل شهود
مجيد عابدي

كه بود آنكه مرا در وجود من گم كرد
تمام بود مرا در نبود من گم كرد
كدام خلسه ي وهن آفرين وهم آميز
تمام كشف مرا در شهود من گم كرد
فلك زمين و زمان را به نغمه اي خاموش
در انحناي شب بي سرود من گم كرد
بيا كه كعبه مرا سجده برده است امشب
بيا كه سجده مرا در سجود من گم كرد
هزار هاجر لب تشنه پا به پاي سراب
مرا به هُرم لبان كبود من گم كرد
منبع: كتاب پيوست بهار(مجموعه شعر مقاومت استان بوشهر)، به كوشش: حيدر منصوري، ص98