من از انتهاي جنون آمدم...

بسم رب الشهدا

اي كاش از ما مپرسند بعد از شهيدان چه كرديد

آخر چه دارد بگويد انبوهي از نقطه چين ها...؟
و من هر لحظه به اين فكر ميكنم كه شما غريب تر هستيد يا ما؟

شمايي كه با اقتدار بر ورودي شلمچه و طلائيه و حسينيه ي تخريب ايستاده ايد

يا ما كه با سرهايي به زير توان دل كندمان نيست؟
كه نفسمان تنگ ميشود از فكر وداع با خاكي كه بر آن سجده ميكنيم

و وداعمان فرا رسيد در حسينيه ي تخريب
و ما شكستيم در اين وداع

ما با اميد برگشتيم شهدا
با اميد يازده ماه انتظار و سلامي دوباره

خدا اميد هيچ اميدواري رو نا اميد نكنه

دست آرامشي بر قلب هاي بي قرارمان بكشيد

كه اگر دست و نگاه شما نباشد در اين بي قراري حتي توان نفس كشيدن نخواهيم داشت
در پناهتان هستيم تا هميشه