دو آفتاب

غروب شد و نگاه ستاره هاي بنفش
ميان آتش از غم دوباره پرپرشد
زن ابرهاي دلش را به آسمان بخشيد
وقاب كوچك چشمش پر از كبوتر شد
*
دو آفتاب دلش را به دست باران داد
ميان باغ نگاهش بهشت پيدا شد
ميان آن همه بغض و سكوت لب وا كرد
و از تبلور آهش كوير دريا شد
*
سكوت، قصۀ شب را دوباره ويران كرد
تمام پيكر دنيا از آه زينب سوخت
غزل غزل نفسش را به آسمان بخشيد
شبيه شعر سپيدش ترانه بر لب سوخت


منبع:كتاب السلام عليك يا ابا عبدالله /گزيده اشعارشب هاي عاشوراي شيراز/به انتخاب سيداكبرميرجعفري